Alternative 4 - The Obscurants (2014)

Alternative 4, de titel van een memorabel en melancholische rockalbum waarvan ik de klanken mezelf zomaar kan herinneren op een mooie herfstdag. Het is niet zo verwonderlijk dat de architect van dat album, Duncan Patterson, de grondlegger is van Alternative 4, zijn band genoemd naar dat album – heeft u het nog?

Na zijn zielenroerselen achtergelaten te hebben in Antimatter en Ìon lukt het hem 16 jaar later weer … The Obscurants kan met een gerust hart gezien worden als een mijlpaal voor de melancholiërs. Op zijn Pink Floydriaans worden Anathema - en Portisheadingrediënten gemengd met emotievolle accenten en contemplatieve verstilling. Nieuwkomer Simon Flatley kleurt met zijn warme woorden wonderwel naast de transparante, soms haast kille klanken van Gina Rios, zeker in de samenzang valt veel te genieten.

Ook is er veel genietbaars qua instrumentatie. Spaarzame pianoaanslagen en ondefinieerbare geluiden worden omringd door trip-hopachtige beats, tokkelende gitaren en basklanken die zelfs een eierschaal niet weten te breken. ‘Laat de herfst maar komen,’ hoor ik mezelf halverwege het album mijmeren, ‘Alternative 4 nestelt zich wederom in mijn ziel.’

Ik ben The Brink destijds tegengekomen in mijn zoektocht naar bands die zich van Anathema hadden afgesplitst. Zo ook op Alternative 4 en Antimatter gekomen. Ik vind The Brink nog steeds een erg goed album en dus benieuwd naar deze nieuweling. Recensie van Proggy2 klinkt al goed, nu het album nog.

Ruim 4 jaar later en eindelijk het album eens kunnen luisteren. Laatst The Brink nog eens gedraaid en het mooie van al die streaming mogelijkheden is dat ik dit album kreeg aangeboden. Software van Roon is werkelijk fenomenaal. Heerlijk om mee freubelen.

Enfin, dit album zet de trend van The Brink voort. Mooie ingetogen songs die soms stevig worden ondersteund door gitaaruitspattingen (bedoel het positief) Dit alles komt loepzuiver op je af met een lekker stemgeluid van zanger en bandleider Duncan Patterson. Oorsprong van deze band ligt bij Anathema. Dat is best hoorbaar zonder het pathetische van deze band. Liefhebbers van die andere Anathema afsplitsing Antimatter zullen dit zeker weten te waarderen.