John Coltrane - Dakar (1963)

Dakar heb ik op de bonusdisc van Blue Train (samen met Traneing In) en verschilt van die andere 2 door het feit dat Coltrane hier gezelschap krijgt van Payne en Adams, allebei Bariton Saxofoon. Heerlijke jazz om gezellig bij te relaxen met een biertje: ideaal om de zomer te starten. Titelnummer en afsluiter Catwalk zijn mijn favorieten.

Erg leuke plaat; een stuk beter dan blue train, doordat er door een geweldige samenwerking tussen de saxofoons meer spanning ontstaat. Ook voor mij zijn het titelnummer en de afsluiter(cat walk) de favoriete tracks.

Met: John Coltrane (tenor sax), Pepper Adams, Cecil Payne (baritone sax), Mal Waldron (piano), Doug Watkins (bas), Art Taylor (drums)

Uh huh? Ik begreep al niet waarom ik deze nog niet eerder beoordeeld had aangezien Coltrane hier leider is en geen onderdeel van een groep. Blijkt deze sessie in 1957 al als Baritones & Horns uitgebracht. Onder naam van Adams en Payne. Maargoed, dat verkocht niet voldoende dus besloot Weinstock het onder naam van zijn melkkoe uit te brengen tijdens Trane’s gloriedagen in de jaren ‘60. Aan zakelijk instinct ontbrak het hem niet in ieder geval.

De muziek dan: die is niet verkeerd. Zowel Adams als Payne zijn prima baritonsaxofonisten met gevoel voor swing en voor stijl. Beiden leveren keurige solo’s af, met name Payne is daarbij nog sterk beïnvloed door de bebop traditie. Goed maar waar Mulligan echt mijn aandacht kan vastpakken (door bandleiders kwaliteiten), verdwijnt het hier snel naar de achtergrond. De composities zijn ook onderhoudend en de band begeleid vooral. Dat is wel jammer want de ritmesectie heeft individueel genoeg talent.

Tsja, een middenmoter dus. Wat maakt deze plaat dan toch interessant? Trane! Alleen daarom toch de moeite van het beluisteren waard. Want Trane klinkt hier alweer anders dan een jaar daarvoor. Ja hij houdt het netjes, maar veel van zijn latere ideeën toch al in de verte hoorbaar. Ook is duidelijk dat de opname van Blue Train ook rond deze tijd was. Zijn solo’s tonen best wat overeenkomsten. Niet gek dus eigenlijk om dit toch onder Trane’s naam uit te brengen. Absolute hoogtepunt is Route 4: daar gaat Trane echt los!

Gek genoeg is dit album heel populair of ten minste heel bekend hier op mume, zeker voor ‘Prestige’ begrippen. En dat vind ik wel bijzonder, want zo bijster interessant is deze plaat nou ook weer niet. En de opmerking van Misterfool, slaat voor mij helemaal kant nog wal. Blue Train is echt van een heel ander kaliber. Al was het maar vooral door een Lee Morgan...

Eindoordeel: 3 sterren

Hoewel de twee baritonsaxofisten hier dus eigenlijk de bandleiders zijn (heden ten dage misschien moeilijk voor te stellen) valt het eigenlijk niet eens uit de toon als Coltrane-plaat, want hij is duidelijk de uitblinker.

Verder wel een typische hardbopplaat voor die tijd, swingend en niet te diepgaand of te moeilijk. Niet al te veel mis mee.