Gilgamesh - Gilgamesh (1975)

Dit is de band rond toetsenist / componist Alan Gowen die hier na samen met toetsenist Dave Stewart National Health zou opzettten. Daar waar Stewart altijd duidelijk voor heldere composities ging, was Gowen altijd meer een voorstander van een mengeling van gecomponeerd en geimproviseerd materiaal, liefst in 1 nummer.

Dat is ook wat je erg goed hoort op dit album. Het knappe echter is dat de scheidslijn tussen die verschillende benaderingen niet of nauwelijks hoort. De muziek is een wat lichtere variant op het geluid van National Health. Denk Hatfield & The North zonder zang en meligheid.

Geen recensie en geen scores toegekend tot nu toe, aan deze prachtige Canterbury-plaat.

Gilgamesh is een Canterbury-band, met relatie tot Hatfield and the North (Sinclair en Stewart) en Soft Machine (Hopper).
Deze plaat is echter zonder Sinclair en Hopper opgenomen in de bezetting:
Alan Gowen (keyboards), Phil Lee (gitaar), Jeff Clyne (bas), Michael Travis (drums) en is geproduceerd door Dave Stewart.

Het is een eclectisch werkje met veel aandacht voor de toetsen en gitaar. Het neigt veel meer naar de jazzfusion dan naar de progrock, maar dat gebeurt wel vaker bij Canterbury-bands (Soft Machine, Isotope). Er is wel veel ruimte voor improvisatie.

Minder toegankelijk dan Caravan en Hatfield and the North, maar zeker de moeite waard voor hen, die echt alles uit de Canterbury-scene gehoord wil hebben.

Overigens en bovendien doet ook de fantastische Amanda Pearsons hierop mee met haar engelachtige sopraan.

Dat is gelijk met de eerste track duidelijk, fantastisch zeg. Dit is helemaal mijn meug.
Verder herken ik ook rustpunten, en dat contrast vind ik wel fijn - niet zwart-wit, wel een spetterend scala afkomstig uit het volledige kleurenspectrum.

Ik moet me nodig 'ns wat verdiepen in die hele Canterbury scene..

Je weet bij wie je dan moet zijn, toch...?