Caravan - The Unauthorised Breakfast Item (2003)

Al 3 jaar op MM en nog geen bericht. Sterker nog; zelfs nog geen stem. Trouwens ook op Discogs wordt het album niet vermeld.

Is het album zo slecht dan? Het expirimentele is helaas wat verloren gegaan, en er zijn (veel) betere albums van Caravan, dat zeker, maar voor mij is de sound nog steeds herkenbaar (zoals het intro van 'Tell me why').

Kortom: De heren zijn wat ouder en wat bedeesder en datzelfde geldt voor mij ook

Vooralsnog 3 *.

Neem hoor, een prima album, maar lang niet zo indrukwekkend als het vroeg werk ('68-'75). Heb ze destijds gezien in Helmond en Pye Hasting mogen interviewen voor www.redroosterradio.nl. Dat was lastig, want hij stotterdet heel erg. Sympathieke vent. Verder hadden ze hadden een fantastische gitarist erbij: Doug Boyle.

Zal ik eens wat zeggen? Ik vind dit album beter dan "in the land of grey and pink".
Gevarieerder, melodieuzer en de instrumentale nummers zijn erg mooi.
Tja, kwestie van smaak denk ik...

Naar aanleiding van bovenstaand bericht ben ik dit album weer gaan beluisteren.

Destijds vond ik dit een matig album. Achteraf denk ik dat ik het waarschijnlijk maar 1 of 2 luisterbeurten heb gegeven. En dat ik het onbewust vergeleek met de door mij hoog gewaardeerde albums van Caravan uit de jaren '70.

En wat heb ik er toch naast gezeten. Dit is namelijk een heel fijn album. Maar je moet wel de vergelijking met de 'oude' Caravan-sound vergeten. Zeker bij dit album, want het eerste nadat Dave Sinclair de band had verlaten. En Dave's toetsenwerk was toch wel erg bepalend voor de oude sound.

En het gat dat daarmee ontstond wordt op dit album opgevuld door gitarist Doug Boyle. Wat zeg ik: hij krijgt/neemt wel heel erg veel de ruimte, waardoor de sound aanmerkelijk verandert. Misschien iets teveel gitaarwerk. Maar daar staat tegenover dat hij duidelijk een fan is van Camel's Andy Latimer, en dat pakt wat mij betreft positief uit.

Vooral de eerste helft van het album is geweldig. Opener Smoking Gun (Right for Me) is een heel pakkende song, eentje die in je hoofd blijft nazingen. Revenge is nog steviger, maar ook heel fijn. Het titelnummer The Unauthorised Breakfast Item kent een lekkere riff, maar dat is toch wel wat te mager voor bijna 5 minuten. Als ze binnen de 3 minuten waren gebleven zou het prima zijn geweest.

Met het fijne Tell Me Why wordt het gaspedaal wat losgelaten en komt een glimp van de oude sound terug. Op het daarop volgende It's Getting a Whole Lot Better zakt het tempo nog meer. Vooral het lange instrumentale stuk is heerlijk. Het bevat zelfs een paar jazzy invloeden.

Head Above the Clouds is ook zo'n heerlijk nummer. Maar daarna wordt het een tikkeltje minder. Alleen Nowhere to Hide tikt weer het hoge niveau van de eerste helft aan.

Maar zoals gezegd: achteraf een uitstekend album!