Dawnbringer - Night of the Hammer (2014)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Profound Lore
-
Alien (3:35)
-
The Burning of Home (4:14)
-
Nobody There (4:42)
-
Xiphias (4:39)
-
Hands of Death (5:50)
-
One-Eyed Sister (4:12)
-
Damn You (3:43)
-
Not Your Night (2:07)
-
Funeral Child (4:10)
-
Crawling Off to Die (2:24)
![avatar van [WZ]](https://www.musicmeter.nl/images/avatar/39000/39801.jpg?cb=1329304844)
0
geplaatst: 28 oktober 2014, 13:26 uur
Uitgebracht door Profound Love? Een typo, of een nieuw label, spin-off van Profound Lore misschien? 
0
geplaatst: 9 januari 2015, 08:18 uur
Dit album kwam ik tegen op een aantal jaarlijstjes van 2014, en dat maakte me nieuwsgierig. Dawnbringer timmert kennelijk als sinds 1995 aan de weg, maar eerlijk gezegd had ik tot Night of the Hammer nooit van ze gehoord.
De muziek op dit album is traditionele heavy metal. In diverse recensies wordt een vergelijking met Manilla Road gemaakt, zelf hoor ik Black Sabbath (de eerste riffs van openingsnummer Alien lijken mij bijna weggelopen van Symptom of the Universe) en Mercyful Fate (op Funeral Child). Op Not Your Night wordt een soort protogrunt uitgeprobeerd. Dit album ademt heel erg de sfeer van de jaren ’70 en ’80.
Probleem is alleen dat we in 2015 leven. Dit soort retromuziek kan daarom onmogelijk veel nieuws toevoegen aan het metalgenre, nieuwe grenzen zoeken of echte klassiekers afleveren. Toch kan het, mits goed uitgevoerd, wel degelijk vermakelijk zijn: Ghost slaagde daarin glansrijk toen het met Opus Eponymous kwam.
Helaas weet Dawnbringer me met dit album slechts deels te vermaken. Doordat de invloeden van andere bands er hier zo dik bovenop liggen, kom ik nooit helemaal los van het idee dat de band eigen ideeën of een eigen identiteit heeft. Het is meer alsof er een trucje wordt opgevoerd: “Kijk, nu doen we alsof we Sabbath/Mercyful Fate/Blue Oyster Cult zijn!”
Dit album is zeker geen straf om te luisteren, maar het mist wat mij betreft overtuigingskracht.
3.5*
De muziek op dit album is traditionele heavy metal. In diverse recensies wordt een vergelijking met Manilla Road gemaakt, zelf hoor ik Black Sabbath (de eerste riffs van openingsnummer Alien lijken mij bijna weggelopen van Symptom of the Universe) en Mercyful Fate (op Funeral Child). Op Not Your Night wordt een soort protogrunt uitgeprobeerd. Dit album ademt heel erg de sfeer van de jaren ’70 en ’80.
Probleem is alleen dat we in 2015 leven. Dit soort retromuziek kan daarom onmogelijk veel nieuws toevoegen aan het metalgenre, nieuwe grenzen zoeken of echte klassiekers afleveren. Toch kan het, mits goed uitgevoerd, wel degelijk vermakelijk zijn: Ghost slaagde daarin glansrijk toen het met Opus Eponymous kwam.
Helaas weet Dawnbringer me met dit album slechts deels te vermaken. Doordat de invloeden van andere bands er hier zo dik bovenop liggen, kom ik nooit helemaal los van het idee dat de band eigen ideeën of een eigen identiteit heeft. Het is meer alsof er een trucje wordt opgevoerd: “Kijk, nu doen we alsof we Sabbath/Mercyful Fate/Blue Oyster Cult zijn!”
Dit album is zeker geen straf om te luisteren, maar het mist wat mij betreft overtuigingskracht.
3.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.