The Wooden Sky - Let's Be Ready (2014)

Ik ben benieuwd!

Heerlijke plaat weer!

Bijna een jaar na dato.. heb ik eindelijk de kans gekregen om dit album te belusiteren. Wat een evolutie in het geluid. Eerst lagen ze qua koers naast My Morning Jacket en the Decemberists. Dit gaat steeds meer naar een FM rockgeluid met een klein alternatief rafeltje, zoals The War on Drugs en (de laatste) Ryan Adams.

Ja mensen die The War on Drugs kunnen waarderen zijn hier zeker op hun plek. Maar aangezien ik The War on Drugs niet bijzonder vind zou ik dit dan ook niet bijzonder moeten vinden. Dat klopt. Het begint net als TWOD veelbelovend, maar op den duur gaat de plaat verder en zit je zelf allang met je gedachten ergens anders. Het is een plaat vol jaren 80 connecties. Ik hoor Loyd Cole er doorheen, Deacon Blue. Elk nummer heeft iets van: dit heb ik eerder gehoord. Af en toe een los nummer van deze band op de radio is prima te doen, maar een heel album is een brug te ver. Voldoende, maar daar blijft het dan ook bij. Net als bij The War on Drugs.

Ik ben sinds vorig jaar helemaal weg van The War on Drugs, na het (naar mijn mening) legendarische Lost in the Dream. Zag dit album zojuist op de Luisterpaal staan, met precies de beschrijving van Ducoz. Eerste stukjes die ik even snel op Luisterpaal beluister doen me nog niet veel, maar zal het de komende dagen wat aandachtiger gaan beluisteren.

Omdat ik op mijn werk de Luisterpaal bijna op repeat heb staan heb ik hem gisteren weer 2 keer gehoord en ik moet er van terug komen dat dit voldoende is. Het is het overbekende zuurstokken verhaal. Het begin smaakt lekker, maar al gauw zit je vol en ik zit eigenlijk na het eerste nummer al vol. Te weinig ruimte voor spontaniteit, het is te veel gericht op scoren op de radio met telkens weer dezelfde net iets te gelikte sound. Overigens is er niks mis met scoren op de radio, maar dan wel graag een beetje enthousiaster en minder gemaakt.

Tot voor kort had ik nog nooit van The Wooden Sky gehoord. Ik draaide deze plaat een paar keer op de achtergrond en dat beviel eigenlijk heel goed. Dat veranderde op het moment dat ik serieus ging luisteren met de koptelefoon op. 'Saturday Night' was ronduit schrikken zelfs. Direct kwamen er allerlei The Gaslight Anthem connecties los. In de volgende nummers schiet het alle kanten op. The Tragically Hip, Neil Young, om maar wat grote Canadezen te noemen, maar ook Springsteen en country (rock) referenties. Eigenlijk schiet schiet het wel eens een kant teveel op.

Toch valt er veel positiefs te schrijven over Let's Be Ready. Heerlijke, maar niet overdreven harmonieën, de stevige, gruizige stem van Gavin Gardiner en een aantal liedjes dat stevig boven het gemiddelde zit. Kortom, alle plussen en minnen meenemend zit de plaat aan de goede kant, maar is zeker niet exceptioneel.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.