Mono - Rays of Darkness (2014)

The Last Dawn and Rays of Darkness are a pair of new albums by MONO. Recorded simultaneously yet conceptually and creatively disparate, the two act as both opposing and complementary sides to a story. No strangers to narratives, the twin albums explore familiar themes for the band: Hope and hopelessness, love and loss, immense joy and unspeakable pain. Those elemental parts of life and the complicated relationships they create have never been more resonant through MONO's music than they are here.

Rays of Darkness is the first MONO album in 15 years to feature no orchestral instruments whatsoever. That fact alone is remarkable given the band's reputation for sweeping, dramatic instrumentals that recall Oscar-worthy film scores. Instead, Rays of Darkness more closely resembles a jet engine taking off inside a small, crowded auditorium. It is MONO's blackest album ever, a collection of scorched riffs, doom rhythms, and an unexpected contribution from post-hardcore pioneer Tetsu Fukagawa of Envy. The album ends with the smoldering wreckage of distorted guitars and ominous drones playing out a eulogy to the days when MONO shot blinding rays of light through seemingly endless darkness.
vinyl | Pelagic Records - pelagic-records.com

Dit kan een hele bijzondere release worden. Ben erg benieuwd!

Recoil, Ignite (Excerpt) by MONO (Japan) - Hear the world?s sounds - soundcloud.com
Ik begin erg enthousiast te worden.

Recoil, Ignite is echt ongelooflijk goed!!!

mah. kleine eerste indruk:

Recoil, Ignite bouwt te lang op, maar als het eenmaal op gang komt is het best wel een alles verschroeiende track. Surrender gaat compleet langs me heen, te repetitief en niet op een mooie manier, helaas. The Hand That HoldsThe Truth start ook wat saai, tot meneer de vocalist van Envy even mee komt schreeuwen en de hel los breekt, leuk. Last Rays is nog het meest te vergelijken met een aanzwellende muur harsh noise, maar is het toch net niet.

Als dit het "donkere, zware" broertje moet zijn, vraag ik me af hoe saai het andere album wel niet is. Hier staan een aantal erg leuke momenten op, maar ook een aantal vervelende.

Bij de eerste luisterbeurt zat ik vol verwachting uit te kijken naar een "duister, grimmig" album van Mono, echter wordt de lijn van The Last Dawn verdergezet tot.... op 5.13 in The Hand That Holds The Truth de hel inderdaad losbreekt en zo meteen Mono zoals we het kennen doet verbleken.

Een klein beetje teleurgesteld mss dat niet de hele plaat zo is opgebouwd maar dit wil niet zeggen dat Mono hier een slechte plaat heeft gemaakt. (mss beter de nummers van beide platen laten samensmelten tot 1 geheel?)

Jammer dat het zo kort is, anders kon het echt een geniaal album worden.
Desondanks vind ik het wel een zeer geslaagd project, ene die ik waarschijnlijk nog veel beluisteren zal.
Vooral recoil, ignite is onwaarschijnlijk geniaal.

Doet me denken aan ISIS dus goedgekeurd.

13 mei komen ze naar Nederland voor een eenmalig concert!
Ik denk dat ik maar snel eens een kijkje ga nemen
MONO (Jap) + Helen Money | W2 Poppodium

Recoil, Ignite behoort tot de beste nummers van Mono: prachtig gitaar- en drumwerk!