Andy Taylor - Thunder (1987)

Lekkere rock, vloeiend, gangbaar. Niet byzonder maar gewoon lekker, over de muziek gesproken dan wel van deze ex-gitarist van Duran Duran. Wat de muziek weer naar benee doet donderstralen is de simpliciteit van de teksten. Als daar wat meer aandacht aan was besteed was het gewoon een goede plaat. Jammer. Muzikaal een 4 pnt. Lyrics beslist 1 punt. 2,5 geheel.

Mooie soloplaat van Andy Taylor. Jammer dat When The Rain Falls Down ontbreekt. Hierna sneed -ie zich in zijn vingers met Dangerous.

De single When the rain comes down, bedoel je.
(te vinden op de Miami Vice II soundtrack)

Mij wat te simpel rockerig, al vind Ik Andy dan wel weer een goede zanger en als rockplaatje gewoon een prima debuut.

Er zit een nieuw album aan te komen, Burger Kingdom.

Oops... Ik heb inmiddels een remaster met bonustracks met o.a. twee versies van When The Rain Comes Down

lekkere plaat van deze beroepszeikerd

Prima plaat van dan weer wel dan weer niet Duran Duranner Andy Taylor. Het is allemaal veel pittiger in vergelijking met het Duran Duran materiaal uit die periode. Andy zorgde zelf voor het sporadische rock randje in die band maar kreeg nooit echt de kans te vlammen. Althans, dat is zoals ik het altijd heb beleefd. Op zijn eerste solo album doet ie dat dus wél. En gelukkig maar! Heerlijke niets aan de hand rock waarvan er in die tijd zoveel verscheen. Ik heb het album alleen met ander artwork.

Best een lekker plaatje van de heer Taylor hoor. Onlangs op vinyl gevonden. Hij heeft toch een kenmerkend gitaarsoundje welke je ook terug hoort op de platen van THE Power Station.
Inderaad niets aan de hand rock, welke lekker weg luisterd.

Bij mijn exemplaar zit inderdaad ook een andere hoes. Hoes met een foto van de baas zelf.

Eindelijk heb ik de Japanse cd versie voor een normale prijs kunnen scoren.

Deze plaat is (door zijn matige verkoop) slecht te vinden (zeker op cd) en dus kost ie wat meer.

Ik vind Life goes on nog steeds echt een heel mooie song. Die had in 87 echt wel wat meer kunnen doen. Power ballads waren hot toen, en deze had daar makkelijk bij gekund.

Helaas is Andy altijd wat onderschat als muzikant, en dus toen hij solo ging vergat men hem snel

Velen weten bijvoorbeeld niet dat hij die geniale gitaar partij in Addicted to love van Robert Palmer speelt. Misschien wel zijn beste bekende werk zonder dat de luisteraar het weet.

Zulke gitaar sounds zijn hier niet te horen. Het is allemaal wat strakker geproduceerd. Andy was vooral succesvol in Japan (maar daar sloeg Gerard Joling zelfs aan)
Het zou heel fijn zijn als deze plaat het rauwe van the Power Station zou hebben. De composities zijn niet slecht, maar het wordt niet altijd rock. Iets wat Andy natuurlijk wel graag wilde. Het lijkt erop dat de sound heel erg op de Amerikaanse rock markt is gericht.
Al met al toch een fijne plaat. En ook Dangerous, het cover album wat hierna kwam vind ik echt goed te pruimen,

Overigens denk ik dat de hoes die hier is afgebeeld niet de originele hoes is. Volgens mij is alleen de Canadese hoes uit 87 zo, en is de rest gewoon de afbeelding van Andy in Zwart wit.