Mr. Big - ...The Stories We Could Tell (2014)

Het eerste nummer is al te beluisteren en klinkt veelbelovend: MR BIG - Gotta Love The Ride 2014 - YouTube - m.youtube.com

Ik moet eerlijk bekennen dat ik van Mr. Big niet meer ken dan hun debuut en nog wat loss hits.
"...The Stories We Could Tell" is inmiddels alweer de tweede plaat sinds hun comeback en staat voor een lekker energieke, radiovriendelijk plaat.
Een lekker uitgebalanceerde plaat met wat meer uptempo werk als "Gotta Love the Ride", "The Monster in Me" en "The Light of Day" naast wat zoeter werk als "Fragile" (waar Eric Martin's stem trouwens geweldig in tot zijn recht komt naar mijn mening).
Martin's stemgeluid staat fijn in de mix en hij heeft nog altijd een dijk van een stem. Door mij altijd wat ondergewaardeerd gebleven, wat in dit geval geheel onterecht is. Binnenkort moet ik maar eens wat meer van zijn Mr. Big of solo werk beluisteren.
Naast zijn stemgeluid staat de plaat ook bol van fenomenaal gitaarwerk. Het klinkt allemaal strak en de melodielijnen zijn prachtig en sluiten perfect aan op het geluid van de hele plaat.
Wederom een erg fijne plaat uit de Frontiers stal en een must voor de liefhebbers van melodieuze rock/AOR.

Heb het album nog niet vaak genoeg gehoord om een echte beoordeling te kunnen geven, maar de eerste indruk vind ik wat gezapig... het mag mij wel wat steviger, net als What If. Maar goed, ik geef het nog een paar luisterbeurten, voor m'n beoordeling.

Ik heb het album in aanloop naar het concert van gisteravond vaak geluisterd de afgelopen weken. Laat ik voorop stellen dat deze minder is dan voorganger What if. Opzich trekken ze dezelfde lijn min of meer door. Alleen zijn niet alle nummers even sterk. En er staan wat mij betreft net 2 á 3 nummers teveel op. Met 10 hooguit 11 nummers hadden ze de aandacht wat beter tot het eind vast weten te houden. Mijn aandacht in ieder geval wel. Het album begint wel lekker overigens. Zo t/m The monster in me kan het zich prima meten met What if. Daarna wordt het echter een tikkeltje minder. Het concert was gisteren overigens wel geweldig! Wat een monsters zijn die Gilbert en Sheehan op hun instrumenten zeg!!

Nou inderdaad!!! Die bass-solo, dat kan toch eigenlijk gewoon niet?!?!?!
Ik vond het hele optreden van Pat Torpey ook prachtig, ontroerend zelfs... Veel respect voor die man!

Gotta Love the Ride & I Forget to Breathe kwamen erg goed tot z'n recht live

Afzonderlijk zijn de nummers best aardig, maar de geringe variatie en het gebrek aan memorabele songs speelt dit album van de Grote Mannen parten. Muzikaal valt er natuurlijk genoeg te genieten, en de zang van Eric Martin staat nog altijd als een huis. Duidelijk is ook het spelplezier, maar het duurt ook mij te lang.