Greylag - Greylag (2014)

Botanique

instappen met ****

vlagen van Band of Horses, Alt-J,...

Verrassend mooi plaatje dit! Weeral met dank aan 'duyster'

..soms komt het nog wel eens voor, dat ik compleet verrast wordt door een voor mij onbekende band met een debuut, dat ik zo tussen de regels door meekrijg. ..nieuwsgierig opzoek op spotify en nietsvermoedend muzikaal omver geblazen wordt en al meedeinend de ene na de andere met een glimlach voorbij hoor komen. ..bij dit Greylag is dit helemaal van toepassing. ..wat een sterk debuut, goed helder geluid, niet over de top of dichtgesmeerd. ..dit moet muziek voor mij zijn, dat je tijdens het luisteren het internet afstruind om te hopen op een live optreden ergens in het land. ..dat is tot nu toe nog niet het geval, maar het kan toch niet anders, of dit moet een breder publiek gaan bereiken. ..met terugwerkende kracht kom ik voor 2014 nog albums tegen die zekers en vast mijn top 10 voor dat jaar overhoop zouden hebben gehaald. ...dit debuut van Greylag zou daar zeker in zijn komen te staan.

Greylag is Engels voor grauwe gans. Waarom zou een band zich grauwe gans noemen? Misschien herkennen ze zich in de trekkende nomadische vogel. In ieder geval komen Andrew Stonestreet en Daniël Dixon uit het zuiden van de Verenigde Staten maar komen tenslotte in het noorden uit, in Portland (Oregan). Misschien de grauwe gans achterna. In Portland komt ten slotte ook drummer Brady Swan aanvliegen vanuit Texas. Met drieën vormen ze Greylag en de plaat is geproduceerd door Phil Ec (Fleet Foxes, Band of Horses), die goed om weet te gaan met het nog wat onrustige zoekende karakter van het trio. Maar wat is het een mooie plaat geworden ! Het komt nog het dichtst in de buurt van stevige americana/roots, maar Geylag is niet in een hokje te stoppen. Misschien daarom wel de verwijzing naar de grauwe gans. In de commentaren komen heel wat verwijzingen : een wat folkachtige Led Zeppelin, een wat stevigere Fleet Foxes, Doobie Brothers, Sigur Ros. Dat gaat dus alle kanten uit, net zoals de plaat, hoewel die eigenlijk toch wel een eenheid vormt. De plaat start bijzonder sterk met de eerste drie nummers en laat zien waarin de band goed is. Prima klinkende songs, die soms wat folky klinken , maar daarna weer heerlijk rockend. En ook met het lied 'Mama' komen ze goed weg. Kant 2 is wat spherischer, zeker Burn On is een prachtig nummer. De afsluiter is een zeer intiem nummer met karige begeleiding van enkel een gitaar,' Walk the Line', waarbij we weer bij folk muziek zijn beland. Een prachtige plaat en jammer dat deze eigenlijk zo onbekend is gebleven. Ik heb voor een prikkie de 180 gram vinyl versie aan kunnen schaffen en dat klinkt zeker met deze muziek prima.
Een aanrader !