Jamie Cullum - Interlude (2014)

Niet zo goed / bijzonder als het album dat Cullum hiervoor uitbracht Jamie Cullum - Momentum (2013).
Dit album is weer meer lome Jazz en veel minder "moderne" invloeden de 2 nummers waarin hij een samenwerking aangaat met Laura Mvula en Gregory Porter stijgen boven de rest uit, maar tillen het album als geheel niet verder naar boven.
Middelmatige productie van Cullum.

3.5* (afgerond naar boven wel te ver staan)

Is Jamie Cullum niet dat hyperactieve Engelse ventje achter de piano? Dat is hem zeker. Tenminste, herinner ik hem vooral. Nu moet ik zeggen dat hij na Twentysomething in mijn ogen nooit meer een echt goede plaat heeft gemaakt. Gaandeweg heb ik me steeds minder in deze man geïnteresseerd en zie ik nu dat we reeds bij plaat zes zijn aanbeland. Met features die mijn aandacht wel trekken. Want Gregory Porter en Laura Mvula doen het bij mij wel goed. Nu doen die mee op 2 van de in totaal twaalf nummers dus we hebben nog even. Dat bewijst de opener en titeltrack wel. Cullum verleend zich hier makkelijke popjazz waar hij bekend mee is geworden. Nummers die allemaal makkelijk in het gehoor liggen, goed weg luisteren maar je toch niet echt meer verrassen. Ook de swing jazz van Don’t You Know ligt in het verlengde van deze opener.

Cullum kan zich hier heel goed mee redden. Er is immers een groot publiek voor deze stijl. Oppassen moet hij pas echt als de nummers nietszeggend worden, zoals op deze plaat bijvoorbeeld terug te vinden is op The Seers Tower of Walkin’. Voeg daarnaast toe dat hij vaak teveel moeite doet op vocaal gebied om op te vallen. Dat noem ik overtrokken zingen. Dat ligt niet zo lekker in het gehoor en doet de nummers vaak geen goed. Luister maar naar Lovesick Blues of Make Someone Happy. Dan weet je wel wat ik bedoel.

Goed wordt het zo af en toe ook en opvallend genoeg heeft Jamie daar dan wel hulp bij nodig. Beide duetten behoren namelijk tot de beste nummers van deze plaat. Vooral die met Porter komt goed binnen. Nog een ander goed nummers is het swingende Sack O Woe en het lijzige My One and Only Love. Dan horen we de Jamie Cullum die we constant willen horen. Alleen is het dan toch wel jammer om te moeten constateren dat hij het op Interlude niet een album constant vol kan houden. Laten we zeggen dat de missie half geslaagd is.

(bron: Opus de Soul)