District 97 with John Wetton - One More Red Night (2014)

Als ik zo de setlist bekijk lijkt het mij eerder John Wetton met als begeleidingsband District 97

Ze speelden die tour eerst een eigen set en daarna een set met John Wetton (geen idee of dat in Chicago ook zo was). Die set met Wetton begon dan met A perfect young man, van de tweede plaat van District 97.

Beetje vreemd om dan op een liveplaat alleen de covers te zetten, dan neem je je eigen kwaliteiten kennelijk ook niet al te serieus.

Ik denk toch dat ze dat uit commercieel oogpunt gedaan hebben. Voor hun nieuwe studio-album hebben ze een Kickstarter-campagne opgezet, waar de verkoop van dit album ook meegenomen wordt (je kan ook een gesigneerde versie van John Wetton krijgen). Nu hebben ze daar het benodigde bedrag al bij elkaar, maar denk dus ook dat dit voor hen een manier is om extra geld binnen te halen. Blijkbaar verwachten ze dat dat beter verkoopt, dan wanneer ze een live-album met eigen nummers doen. En blijkbaar zijn ze nog niet zo populair dat ze het zonder dit soort constructies en het teren op andermans succes kunnen.

Ja, dat lijkt me inderdaad de enige mogelijk reden. Of het ook echt werkt, weet ik niet. Als ik King Crimson-nummers met Wetton op zang wil hebben dan koop ik wel een live-cd van King Crimson zelf. Maar goed, ik heb ook nooit begrepen waarom tributebands cd's uitbrengen, dus dat kan ook aan mij liggen. Als er wel een markt voor is, dan moeten ze het overigens vooral doen.

Ik snap de reden wel enkel de uitvoering niet. Maak er dan een dubbel album met 1 cd eigen werk van zodat een hoop Asia/Wetton/KC fans in aanraking komt met District 97. Nu lijkt het net alsof ze zichzelf niet zo serieus of niet goed genoeg vinden.

Inmiddels tien verstreken sinds de discussie en nog steeds heeft niemand het geluisterd. Schijnbaar toch niet zo'n goede zet, zo'n plaat. Ik voel me eerlijk gezegd ook niet geneigd.

Ik heb hem maar eens beluisterd.

Eerste opmerking: het album bevat 42:44 minuten aan muziek. Gezien mijn eerdere bericht dat de show waarschijnlijk langer duurde dus wonderlijk kort. Ook de uitvoeringen zelf zijn soms nogal extracten. Starless - even voor de duidelijkheid: het origineel is het beste nummer allertijden - duurt hier een schamele vijf minuten.

Tweede opmerking: het is natuurlijk wel doodzonde dat je als band met Leslie Hunt een uitstekende zangeres hebt, en dat die dan in één nummer wat tweede stem doet.

Derde opmerking: John Wetton is nog zeer behoorlijk bij stem, maar klinkt niet meer als in zijn hoogtijdagen.

Dus ja, al met al is het zeker geen straf om te beluisteren, maar het blijft een wonderlijk en tamelijk nutteloos album. Voor een proeve van kunnen van de band ben je beter af met Screenplay - waarop overigens ook een duet met John Wetton staat.