Marilyn Manson - Smells Like Children (1995)

kwam op het juiste moment uit, basis voor later abums. sweet dreams toch wel enigzins bekend

Dit album is niet zo fantastisch.het is wel goed.Maar ik vond manson in zijn beginperiode niet zo goed.3sterren

De muziek is nog best wel aardig op deze cd maar ik knap af op al die teksten tussendoor

May Cause Discloloration of the Urine or Feces

en meer van dat soort ongein

deze plaat is voor de 'fun' uitgebracht (mede door de hit Sweet Dreams) en kent veel experimentele nummers, een stijl die we van manson niet meer tegenkomen maar toch zeker de moeite waard was!

zielig mannetje, waarschijnlijk vroeger gepest en te weinig aandacht gehad ofzo maak gewoon muziek om de muziek niet om een beetje triest op de buis te kronkelen!

Hoeveel nummers ken je van hem? Weet je de gedachte ook achter zijn muziek? Ben jij ook iemand die gelooft dat hij 4 ribben heeft laten weg halen?

niet echt, ik weet dat er zat vage geruchten over hem zijn enzo maar daar heb ik niks mee. het gaat mij gewoon bij muziek om de muziek en dit geeft mij niet dat gevoel. dus als iemand wil bitchen, be my guest maar dit is mijn mening

Behalve de covers is er voor mij bitter weinig te beleven op deze cd, een 2*.

Manson maakte later prima platen maar deze moet het eigenlijk alleen hebben van de covers. De rest is goedkope provocatie die nergens op is gebaseerd.

tsjah, wat zal ik zeggen.
paar leuke nummers, maar over het algemeen niet zo bijster interessant

De covers maken deze platen. De rest is minder tot bagger.

Ik heb denk ik de mazzel dat ik dit album als één van mijn eerste albums ooit eens op een rommelmarkt heb aangeschaft, en dit album bij mij dus gered wordt door het fenomeen 'jeugdsentiment', want ik begrijp van de meesten hier dat het van de muziek niet echt hoeft te komen. En hoewel ik al jaren geen Marilyn Manson meer luister, moet ik bekennen dat een aantal nummers van de beste man (en in het bijzonder van deze bewuste cd) me nog wel kunnen bekoren. Diary of a Dope Fiend vind ik zelfs één van de beste nummers van mijnheer Manson.
Daarom krijgt deze plaat van mij toch nog een 3,5, deels door de muziek, deels omdat dit jeugdsentiment is.

Dit is samen Live at the Budokan van Bob Dylan een plaat uit de zeldzame categorie: 'ik overweeg te ontkennen dat ik ze ooit aangeschaft heb!'

Wat een load of ****. Het enige goede aan deze plaat is dat de cover van Sweet Dreams erop staat. Verder over Manson als artiest wel redelijk tevreden (doch enigzins uitgekeken, laatste album ook nog niet gehaald).

Vanmiddag weer eens gehoord en niet zo slecht als ik gedacht had. Marilyn Mansons debuut vond ik wel te pruimen, Antichrist Superstar vrij behoorlijk en na Mechanical Animals ben ik afgehaakt; ging me allemaal teveel over dope. Smells Like Children lijkt bij vlagen op een hoorspel met 'liedjes' als Fuck Frankie en May Cause Discoloration of the Urine Or Feces; vocaal geneuzel dat de vaart eruit haalt. Het album komt vrij rommelig over met al die remixen, zo hoor ik hem aan het begin "I'm the God of Fuck" zingen, wat afkomstig is uit Cake and Sodomy van zijn debuut. Er staat ook nog ergens een bizar acoestisch nummer tussen, verder de nodige vervormde stemmetjes en natuurlijk de geslaagde cover Sweet Dreams (Are Made of This).

Wel een leuke (samen met Portrait of an American Family) om eens de samples die gebruikt werden op te zoeken. "My Sympathy for the Parents" bv. komt uit een talkshow waar Manson te gast in was.

Mij stond bij dat ik dit echt niks vond, maar na het opnieuw luisteren van dit album is het eigenlijk best leuk. De covers zijn leuk en remixen zijn eigenlijk ook best vermakelijk. Leuk weer eens te horen.