Barón Rojo - Volumen Brutal (1982)

Tweede album van dit Spaans gezelschap uit Madrid, bezig – zoals door mij reeds gezegd – sinds 1980 en ik heb deze op cassette, leve tapetrading bijna dertig jaar geleden, snik!
Op zijn Westvlaams gezegd, hebben de heren Rode Baronnen serieus veel peper in de gat gekregen, getuige het verdomd rockende en harde Incomunicación, de splijtende opener. De muziek doet mij denken aan de oude AC/DC, de oude Accept, de oude Judas Priest en is in vergelijking met de voorganger meer metal dan hardrock geworden.
Er staat hier van alles op, de uptempo knallers, de harde stampers alsook het ultrakorte rustmoment (de keyboard- en gitaarintro van Concierto Para Ellos, een ode aan hun inspiratiebronnen). De muziek is typisch jaren tachtig metal en vind ik prachtig: vette riffs met heel veel gevoel voor melodie en prachtige gitaarsolo’s. Spanjaarden kunnen een stukje gitaar spelen, understatement van het jaar, en hier zijn er twee aan het werk.
De teksten zijn in het Spaans gezongen en dat is geen bezwaar voor mij: het klinkt als een klok en laat mij toevallig in mijn studententijd Spaans als vierde taal aangeleerd hebben, dus zo onderhoud ik het nog een beetje.
Piepklein smetje op de plaat is de saxofoon in het vierde nummer Son como hormigas. Absoluut pluspunt vind ik het zeer mooie warme gitaargeluid, de verduiveld fijne gitaarsolo’s, het is puur natuur en er is nog geen sprake van loudness war! Prachtig geluid overigens, goede productie, dit knalt als vuurwerk uit de speakers, ieder instrument is overduidelijk hoorbaar en in balans met elkaar. Favoriet nummer was toen, is nu en zal altijd zijn: Las Flores del Mal. El Baron Vuela Sobre Inglaterra is een instrumentaaltje in de beste Iron Maiden traditie!
Deze plaat bestaat ook in een Engelse versie in hetzelfde jaar uitgekomen met krek dezelfde hoes dus de keuze is aan u, aandachtige luisteraar. Een verdiende vette viereneenhalf voor deze vier stierenvechters en een van de beste platen uit mijn tijd (toen de dinosaurussen nog rondcrosten) die ik in lange tijd heb gehoord. Mag het “brute volume” nog hoger aub?

Van mij wel. Hoe luider hoe liever.

Ik heb wel de Engelstalige versie te pakken. Maar dat mag de pret niet drukken. Al zou ik voor de Spaanse gaan als ik kon kiezen.

Dit is het favoriete album van Metallica drummer Lars Ulrich

Het blijft een heerlijk kort instrumentaaltje om te horen: kort en krachtig en klaar om te ontdekken.

Heb al jaren de Spaanse cd en onlangs weer een vinylversie aangeschaft. Per ongeluk de Engelse. Hoorde het eerst niet eens. Tot ik geen Flores de Mal verstond maar wat Engelstalig. Haha. Grappig verschil. Toch leuk om beide versies te hebben. Bruce Dickinson van Iron Maiden deed nog mee met de vertaling.