Colin Blunstone - I Don't Believe in Miracles (1979)

Het titelnummer is erg mooi, en dat geld ook voor Wonderful, maar...niet alles vind ik goed, sterker nog, het valt een beetje tegen. Niet al te sterke nummers, soft gezongen en een niet al te best geluid. Jammer voor zo'n grote naam.

Ja de vraag doet zich voor waarom zo'n prachtige stem (maar oh wat hoog, meezingen is geen doen) toch wel wat in vergetelheid is geraakt. Ja ieder kent hem natuurlijk wel van Alan Parsons 'Old and wise', maar zijn eigen liedjes zijn inmiddels minder bekend en hoor ik toch niet zo regelmatig meer terug (dan b.v. de Queen-hits uit de 70s). Het meest bekend zijn wel "Give me some more", 'Wonderful' en "I don't believe in miracles". Maar er staan meer goeie nummers op en eigenlijk geen matige. Wel ademt de plaat een duidelijk,pastorale-vroeg-seventies-sfeer. Het is geen plaat die moeiteloos boven de tijd blijft staan, als b.v. de titelloze Andy Pratt. Maar het is wel een prima compilatie die ook als zodanig een mooie sfeereenheid vormt. Ook zeer geschikt als romantische (maar toch niet kitsche) achtergrondmuziek bij een wijntje en kaarslicht, met mooie koor-, viool- en blazersarrangementen. Tim Hardin's 'Misty roses krijgt b.v. een Debussyachtig strijkkwartet-outro, die mij het origineel (met die mooie gegroefde stem van Hardin) niet doet vergeten maar die toch zeker niet onaangenaam is.