Vinnie Moore - The Maze (1999)

Een album om je muzikale duimen en vingers van af te likken. Gevarieerd, geïnspireerd, muzikale diepgang... Werkelijk alle elementen om een schitterende plaat te maken zijn aanwezig.

Hier is ook het 'probleem' met de typische Shrapnel drumsound opgelost. In andere albums klinken de tom toms zeer metaalachtig, maar in dit album klinken ze gewoon standaard (voor zover er al een standaard bestaat natuurlijk).

Een aanrader voor ieder muziekliefhebber.

Met de volgende line-up opgenomen, hoewel je het concept van een line-up bij Vinnie Moore met een korreltje zout moet nemen: Vinnie Moore (gitaar), Tony MacAlpine (toetsen), Shane Galaas (drums) en Dave LaRue (bas). Een heel lekkere plaat van een begenadigd gitarist. Ook niet vergeten dat goede vriend Tony MacAlpine zelf een schitterende gitarist is die goede dingen heeft uitgebracht. Ik vind dat er veel variatie in de nummers zit, niet altijd van dat kijk-mama-wat-ik-kan gedoe, maar goed opgebouwde instrumentale nummers. Never Been to Barcelona is een akoestisch nummer.

Hier staan echt prachtige composities op. Ik vind echter ook dat er wat mindere nummers op staan. In het nummer The thinking machine bijvoorbeeld is het gitaarspel zeer snel.Ok, heel knap, maar ik word er op den duur gek van. Ik vind wat rustigere nummers met een prachtige melodielijn veel plezieriger om naar te luisteren. Daarom vind ik barcelona, watching from the light en rain ook de beste tracks op dit album. Gewoon vanwege de prachtige melodielijnen.

Ik ben een groot fan van joe satriani. Dit was ook lange tijd de enige gitaar virtuoos waar ik geboeid naar kon blijven luisteren. Steve Vai maakt naar mijn idee, op een aantal nummers na, zeer saaie composities, die de composities van joe satriani nooit overtreffen. Nu heb ik sinds kort de muziek van vinnie moore ontdekt, en ik moet zeggen dat het naar mijn idee verdomd dicht in de buurt komt van joe satriani. Vinnie Moore is een geweldige muzikant!

Ik heb Vinnie Moore laatst nog met UFO gezien, machtig mooi optreden. Dit album heb ik laatst samen met wat werk van Steve Morse, Steve Howe, Eric Johnson en een lading Joe Satriani gekocht. De eerste Vinnie Moore die ik sinds Mind's Eye hoor. Die bassist van hem, Dave LaRue, werkt al lang samen met Steve Morse en heeft ook met Joe Satriani gewerkt. Van The Maze vind ik het titelnummer de beste, duurt ook lang. Knap album, luistert lekker weg en heeft inmiddels meerdere draaibeurten achter de rug.

Is er een gitarist in de wererld die kan huilen op zijn gitaar? Jazeker.... Vinnie Moore is zijn naam. Mijn god wat kan die man supergevoelig tot tranen toe geweldig gitaar spelen. Van 'Fear and Trepidation' krijg ik spontaan een kippenvel reactie. En het titelnummer is ook al zo mooi , net als de rest van het materiaal. 'Mind's Eye' is ook al een meesterlijke plaat. Kan wel zeggen dat ik wel van instrumentale gitaarplaten hou. Krijg er nooit genoeg van. Pak af en toe mijn gitaar erbij en probeer mee te spelen. Maar dat is onbegonnen werk. Je krijgt er wel snelle vingers van en kramp in je hand.