Pat Metheny Group - Pat Metheny Group (1978)

Aah.. het allereerste PMG album (Watercolours was eigenlijk een soort van valse start) en wat voor een... Nadat de jazzrock in de vroege jaren 70 toch vooral of erg experimenteel was (a la Miles Davis, Herbie Hancock enz.) of heftig (a la Mahavishnu, Return To Forever) ging Metheny voor een warmer, lichter, opener geluid

Hoezo valse start? Dat was gewoon een andere band.

Valse start in de zin dat Metheny graag een vaste groep om zich heen wilde hebben maar dat Eberhard Weber daar uiteindelijk niet aan wilde (heb ik begrepen). Dus kon men op zoek naar een nieuwe bassist en dat werd dus Mark Egan.

Dit vind ik nog steeds Metheny's beste plaat. Zijn lyrische spel wordt hier het beste verpakt in een solide begeleiding, zonder teveel poespas (latere platen vind ik -een uitzondering daar gelaten- te pretentieus en opgesmukt).
Een smaakvol album en op fusiongebied absoluut een tijdloze klassieker. Net als de eerste Brecker Brothers-lp uit 1975 een must-have voor iedereen die de fusion mét inhoud wil verkennen.

Ja, latere albums zijn wat 'toegankelijker' geproduceerd en ook qua muziek wat makkelijker denk ik. Maar bijna elke periode heeft wel zijn pareltjes. Uit de ECM tijd is dit een mooi album maar het ultieme document is toch wel de 2 cd Travels met name ook door de live-uitvoering van As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls.

Dat zijn jouw meningen... ik vind Travels een prachtig album, maar prefereer toch de studioversie van As Falls Wichita, vooral vanwege dat Roland Guitarsynth coda aan het einde. Iets dat Metheny (en overigens ook Jan Akkerman in die tijd) subliem op de GR-300 speelt en waarvan ik nog steeds erg kan genieten.

Ik zie deze plaat nog steeds als de belangrijkste voor Metheny; een gitarist die zich gelukkig in de jaren daarna niet opnieuw heeft moeten uitvinden, maar wel vernieuwend bleef wat betreft zijn geluid. Anderen vinden 'Bright size life' juist zijn staalkaart (mede vanwege de aanwezigheid van Pastorius), maar ik vind dat album juist een tikkeltje overgewaardeerd. 'Watercolors' kwam al stillistisch gezien dichterbij deze plaat.

Eindelijk gevonden op vinyl dit debuutalbum van PMG. Heb de ECM verzameling op vinyl compleet. Pat laat hier horen wat voor mega talent hij heeft. De fluwelen touch wb zijn gitaarspel maar toch vooral de composities. Die typische Metheny sound zit er vanaf het begin al in. Dat is zoooo knap en waardeer ik erg in hem. Vlak zijn sidekick Lyle Mays overigens niet uit. Samen hebben ze heel wat prachtige (fusion) jazz op plaat gezet. Kan geen genoeg krijgen van zijn werk. De fanschare op MuMe is relatief laag.