Loscil - Sea Island (2014)

Wederom een prachtig album van Loscil (Scott Morgan, Vancouver). Het werk gaat over de min of meer tragische geschiedenis van een eiland vlakbij Vancouver, ooit een eiland voor de inheemse bevolking. Heden ten dage helaas voor een groot deel opgeofferd aan de vooruitgang zoals iets als een luchthaven. Uit het werk spreekt diepgang en emotie zonder dat effectbejag door de electronica de overhand krijgt en het daardoor gaat vervelen.

Érg mooi inderdaad, mist misschien een beetje een eigen gezicht, maar weet wel te emotioneren.

4*

Ja Loscil is weer bedrukt melancholisch, blijft met z'n minimalistische elektronica doorgaan op dezelfde weg. Zit altijd leuk tegen de dubtechno aan z'n muziek maar is het meestal net niet. Wat mij betreft hangt hij ieder album wel te lang op dezelfde manier in dezelfde soort bedrukte sfeer, liever een paar tracks van die aard voor mij, maar voor veel mensen kan dat vast werken. Ik kom daardoor onder meer net wat lager uit, terwijl z'n albums wel consistent zijn. Deze is ongeveer even sterk als de meeste voorgangers. Zelf genoot ik de laatste weken trouwens weer van z'n bijdragen aan het fijne - door ambient muziek ondersteunde - spelletje Osmos.

Mooi uitgewerkt geheel, het verhaal achter de plaat zorgt er ook voor dat de muziek op zich ook steeds dieper aankomt. Makkelijk weggedrukt in de achtergrond maar na tal van beluisteringen begint het verhaal zich te ontplooien en wekt de muziek de fantasie tot leven. De geheimen van een eiland en de vooruitgang die een mooie plek achterlaat als een kaal en levenloos geheel.