High Tide - Sea Shanties (1969)

De eerste keer dat je naar Sea Shanties geluisterd hebt zitten je wenkbrauwen waarschijnlijk gevaarlijk dicht bij je haargrens ( voor zover nog aanwezig ....... ) want zowel de hoes als de titel van dit album zijn zwaar misleidend. Met een beetje goede wil zou je deze muziek wel kunnen omschrijven als vroege prog .........
De gitarist / zanger voert in zijn gierende gitaar solo's strijd tegen een elektriese viool die net zo krijst als Billie Currie's jankplank op de eerste 2 Ultravox LPs, terwijl zijn zang kwa timbre en frasering alleen maar vergelijkbaar is met die van Jim Morrison. Heel verassend !

Mmm, dat maakt me nieuwsgierig... Ik verwacht alleszins iets psychedelisch.

In mijn ervaring heeft iedereen tegenwoordig zijn eigen omschrijving van die term, maar weird is het zeker ........ Kwam er trouwens laatst achter dat de gitarist / zanger Tony Hill voor deze band in Misunderstood gespeeld heeft en duidelijk aanwezig is op de eerste 6 freakbeat-de-luxe tracks op Before The Dream Faded -----> http://www.musicmeter.nl/album/36644...........

Dezelfde storm en drang sfeer zit in deze plaat en je zou kunnen zeggen dat Glenn Ross Campbell's slide-gitaar bij HighTide vervangen is door Simon House's viool ...........

Vergeet structuur. Vergeet melodie. Vergeet meezingen. Dit is jammen. Alleen is dit jammen op het hoogste niveau, waarbij gitaar en viool elkaar uitstekend aanvullen.
Tot zover mijn oordeel gebaseerd op de eerste twee liedjes. Ik weet nog niet of ik voldoende uithoudingsvermogen heb voor een heel album van spul als dit.
Ook moet de luisteraar de abominabele geluidskwaliteit kunnen verdragen.

Hun tweede album bevalt mij wat beter. Inderdaad iets met marginaal meer structuur en melodie.

Punt eraf voor Missing. Dat is stomvervelend.

De bonustrack Dilemma is bijna net zo goed als Futilist en Death warmed up.
Deze versie van The great Racket - hoewel het goede ideeën bevat - is me te rommelig.
Er zijn nog twee andere - totaal verschillende - versies; eentje is een bonustrack op het volgende album High Tide en nog eentje staat op The Flood. Daar geldt wat mij betreft hetzelfde voor.

Voor mij onbekend album van een mij eveneens onbekende band. Het is een mooi album, maar met bonustracks wel erg lang. Iets te lang om de aandacht erbij te houden. De versie op Spotify is zo te horen van vinyl af gekopieerd, In de bonustracks zitten veel tikken en springt de naald soms een groef te ver volgens mij. Gelukkig dat het nergens blijft hangen
Ik vind de viool erg fraai in combinatie met de gitaar. De opener is even wennen, maar de overige songs van het reguliere album zijn fraai genoeg voor 3,5*.
Het album staat op 88 in de 100 Greatest Albums van 1969 en op 149 in de 1969 chart van Best Ever Albums.

Simon House die hier loopt te gieren op de viool is dezelfde Simon House die datzelfde zal gaan doen bij Hawkwind. SImon dubbelt hier ook op een orgel dat zwaar overstuurd lijkt.

Deze plaat lijkt mij een proto-alles. Protodoommetal, proto-spacerock, noem maar op. Geen plaat die je zou verwachten uit die tijd. Na de jaren 2000 kwam stonerrock steeds meer in zwang, en hoor je veel van dit soort platen. Maar ik heb nog nooit iemand deze plaat horen noemen als inspiratie, maar dat is het zeker wel.

Het is echte jamplaat. Weinig structuur, gewoon loodzware riffs om wat occulte teksten op te reciteren en dan keihard en ellenlang soleren. Veel shredwerk trouwens ook. Ik wist ook niet dat er in 1969 al geshred werd.