Tim Hardin - Suite for Susan Moore and Damion: We Are One, One, All in One (1969)

Dit is zware kost voor doorgewinterde Tim Hardin-fans. Mensen die houden van zijn sprankelende songs zoals "Hang on to a dream" "Reason to believe" en "If I were a carpenter" (en wie houdt daar nou níet van?) zullen op dit album tevergeefs zoeken naar meezingbare melodietjes,
Tim mijmert, voornamelijk achter zijn piano gezeten, over zijn vrouw en kind. De songs hebben allemaal ongeveer dezelfde sfeer, ingetogen en bluesy. Af en toe draagt hij een gedicht voor. Tegen het eind van het album gooit hij alle remmen los in One One the Perfect Sum en improviseert er duchtig op los op dezelfde manier als Tim Buckley in dezelfde tijd deed met songs als Gypsy Woman.
Het is een dapper album, al valt niet te ontkennen dat Tim grootste talent (pakkende evergreens van twee minuten schrijven) hier niet aan bod komt.
Prijsnummer: Question of Birth. Een fraaie overpeinzing over schitterende pianomuziek.

Een buitenbeentje in het oeuvre van Tim Hardin zo lijkt het. Meer een album om zijn eigen zieleroerselen kwijt te kunnen dan dat het gericht is om de luisteraar te bereiken. De gedichten tussendoor is niet aan mij besteed. Ik heb zowiezo al niets met poetische voordrachten. Dit is niet de Hardin waardoor ik geinteresseerd raakte in zijn muziek.