Tim Hardin - Painted Head (1973)

"Sweet Lady" is zo'n nummer dat, gezongen door de verkeerde persoon, de tenen zou doen krommen en het glazuur van je tanden zou afbreken. Wanneer Tim Hardin het zingt is er van dit alles absoluut geen sprake, dan is het opeens het lieflijke hoogtepunt op een verder behoorlijk aangenaam album en zelfs één van m'n favorieten in z'n oeuvre.

Een album dat meer de soul herbergt van Tim Hardin dan ander werk dat ik van hem gehoord heb, waar de gepijnigde ziel de ruimte krijgt. Dit Painted Head is meer een album van zijn tijd. Wat muzikaal soepel loopt en met een mooie hoes.

Album van z'n tijd indiet, maar helaas in negatieve zin wat mij betreft. Het album werd in Engeland opgenomen met sessie muzikanten ( o.a. Peter Frampton ) die de nummers op de automatiese piloot opgenomen hebben. Ik krijg bij geen enkel nummer het gevoel van een wisselwerking tussen Hardin en z'n begeleiders en het zou me dan ook niks verbazen als ze hem nooit te zien hebben gekregen in de studio. Ik heb de LP ooit weggegeven en daar eigenlijk nooit spijt van gekregen ........

Ik vind dit toch een alleszins acceptabel album. Natuurlijk haalt dit album het niet bij 1 en 2 en al helemaal niet bij het magistrale Suite For Susan Moore and Damion, maar ik kan hier toch best wel van genieten. Ik merk persoonlijk niks van het gebrek aan wisselwerking, dus dat scheelt dan weer. Met zo'n stem vergeet je de rest er om heen ook al snel, dat voordeel heeft Hardin altijd gehad. Hoog tijd om eens te stemmen zie ik.

Een meer blues georiënteerd album van Hardin. Dat zijn ook de betere nummers voor mij.