Willem Vermandere - Den Overkant & De Meditaties (2014)

Er staat geen houdbaarheidsdatum op Willem Vermandere.

Of toch?

Het schalkse Gepensioneerd is al een paar keer op Radio 1 voorbij gekomen,
en wat zingt Willem beschamend vals bij momenten. Zijn stemgeluid valt hoorbaar uit de toon.

En daar gaat het liedje eigenlijk ook over.
Over hoe "out of time" Vermandere en zijn muziek vandaag eigenlijk zijn geworden.

Alle mogelijke kritieken, alles wat je hem onder zijn besnorde neus kan wrijven
somt hij zelf doodleuk op in weer een van die hem zo kenmerkende staaltjes rijmelarij.
Maar vergis u niet: zijn woordkeuze, zijn metaforen en typeringen zijn spitsvondiger dan ooit.

Gelukkig ook op deze plaat weer ruimte voor instrumentaal werk.
Want hoe grijs zijn vocale timbre ook geworden is, op de klarinet blijft Willem een virtuoos.
De manier waarop hij de luisteraar kan verwarmen met zijn melodieën,
maakt het muzikale werk van deze beeldhouwer nog steeds de moeite waard.

Mooie recensie, Dazzler. Het valt me op hoeveel van mijn Nederlandstalige helden met een nieuw album op de proppen komen: Willem Vermandere, Bart Peeters, Stef Bos, Herman Van Veen, Yevgueni en ook een beetje Rob De Nijs. De laatste Guido Belcanto moet ik ook nog leren kennen. Logisch toch dat mijn interesse in de nieuwe U2 bijzonder laag is.

Zaterdag 8 november in Menen: Willem met dit nieuwe album en het thema oorlog. Yihaa!

Een dubbel cd van deze geweldige artiest. Aangezien ik hem gisteren weer live heb gezien, vandaag eerst een oude plaat uit de jaren 70 opgezet en nu deze cd. En dan is er wel een verandering/ontwikkeling, hoewel hij bij zijn optredens liedjes van alle platen plukt. Van een folkzanger is Willem uitgegroeid tot een volwaardig kleinkunst artiest. Je ziet dat ook bij Gerard van Maasakkers, de eerste platen echte folkplaten en de laatste blijven zeker niet tussen de folklijntjes, maar daar zit ook chanson, kleinkunst in verweven.
Deze plaat heeft een 'gewone' cd met liedjes en een instrumentale.
De liedjes zijn echte Willem Vermandere songs, je moet goed luisteren om het Westhoekse dialect te kunnen verstaan. De liedjes van Willem zijn enerzijds bespiegelingen van gewone zaken, die Willem vaak op een humoristische brengt. Hij brengt het als rijmelarij, maar alles zit bijzonder goed in elkaar. Andere liedjes zijn bespiegelingen van ontwikkelingen in de maatschappij, waar Willem duidelijk maakt waar hij politiek staat. Hij moet niets hebben van nationalistische Vlaamse politici.
De tweede plaat is instrumentaal, al eerder heeft Willem een instrumentale plaat afgeleverd. Deze 'Meditaties' zijn prachtig, hoewel Willem het gewoon maar wat probeerseltjes noemt. Willem speelt prachtig klarinet, het is een zeer intieme plaat geworden, waarbij bij Levon Minassian gelijk bij mij in gedachten komt. Dezelfde melancholische sfeer, prachtig. Een medicijn tegen de jachtige wereld.
Een optreden van Willem blijft iets moois, maar de jaren beginnen nu ook wel te tellen. Lang niet meer toonvast, maar muzikaal blijft hij verder zijn mannetje te staan. Ik zag dat er nog optredens tot eind 2020 gepland staan, als je hem nog wilt zien is dat mogelijk.

Mooi verwoord, teacher. "Een medicijn tegen de jachtige wereld", zo ervaar ik Willems muziek en teksten ook. Als de waanzin van de drukte en de bodemloze stupiditeiten je te veel worden, grijp dan naar dit medicijn en relativeer de onzin. Over de stupiditeiten zal ik geen verdere uitleg geven, want als ik iets schrijf over de huidige hitparade en bijhorende gevierde artiesten, worden er boos op mij. Het klopt wel dat de man door de hoge leeftijd live niet meer zo goed als vroeger is, maar dat vergeef je hem.