Tim Hardin - Bird on a Wire (1971)

Tim Hardin's's talent om evergreens te schrijven zoals If I were a carpenter en Reason to believe raakte onder invloed van alcohol en drugs geleidelijk opgedroogd. Dat is voor het eerst te horen op Bird on a wire, waarvan de titelsong van Leonard Cohen's hand is.

Op Bird on a wire staan nog wel een paar zelfgesschreven juweeltjes,waaronder Moonshiner en If I knew. De plaat is erg mooi gearrangeerd en geproduceerd waarop o.a. Tony Levin (nu bassist bij Peter Gabriel) ,Joe Zawinul en Mike Mainieri op vibrafoon (die ook te horen is op het geweldige Live in concert) te horen zijn.

Wat betreft de covers vind ik Georgia on my mind een van de mooiste uitvoeringen van dit nummer, na Ray Charles' versie. Ray zou Tim Hardin na hem de beste jazz zanger genoemd hebben.
Van Bird on a wire is een CD-re-issue verschenen met daarop ook Suite for Susan Moore. Voor de Tim Hardin fan 2 platen in een koop.

Ray Charles had aldus een goed paar oren!

Trouwens, Hardin is ook naar mijn mening een fantastische zanger haha

broke, dat is één van de mooiste besprekingen, die ik hier ooit las; Schitterend. Ik heb enkel een soort compilatie van deze aparte singer-songwriter, maar na jouw bespreking is mijn interesse voor deze plaat zeker gewekt.
Ik ga hier zeker eens naar op zoek, misschien morgen, als ik geluk heb, morgen doen we eindejaarsaankopen en belanden we zeker in platenshops...

Tim Hardin heeft zulk een prachtige stem, ik ben nieuwsgierig naar zijn versie van Georgia on My MInd, echt! Zo ook Leonard Cohen's Bird on a Wire!

Bedankt voor het compliment Evanshewson. Als ie niet in de winkel ligt kun je altijd het internet afstruinen.
IK zou zeker ook de live-plaat uit 1968 aanschaffen. Briljant!
Ik ben trouwens zelf een singer-songwriter met een mix van folk, blues en jazz. Maar ik las dat ik mijn eigen beheer plaat Escape the day (nog) niet mag (laten) plaatsen.
Voor de geïnteresseerde: www.bernardbrogue.com

Wat voor drugs gebruikte Patrick (aka Father McKenzie) eigenlijk?

Elke plaat na Tim Hardin 3 Live in concert was een stapje verder terug. Nummer vier Suite for Susan Moore was redelijk, maar niet makkelijk toegankelijk en opvolger Bird on a Wire deed slechts op één moment terugdenken aan de folk-pareltjes van weleer: het akoestische Southern Butterfly, opgedragen aan zijn ex Susan Morss.
Verder tracht Tim hier als een waarachtig blues- en jazz-zanger over te komen en dat lukt soms wel, soms niet. In de songs 4, 5, 6 en 8 overtuigt mij hij niet, maar in andere songs zingt hij zo hartverscheurend mooi dat de plaat van mij uiteindelijk een voldoende krijgt.

Het openingsnummer "Bird on a Wire" maakt elke andere cover van dit nummer overbodig.
Luister er eens naar. Gaandeweg wordt een enorme spanning opgebouwd, en ergens rond 3:40 min schreeuwt Tim het uit:
"...and I heard her say
why not
why not ask
why not ask for more?" waarna zijn rauwe stem overgaat in een fraaie falset. Ja, mensen, dat is nou zingen of je leven ervan afhangt.

Maar nog mooier is het slotnummer Love Hymn, waarin Tim op pijnlijk eerlijke wijze de teloorgang van zijn huwelijk beschrijft. De song is ingewikkeld geconstrueerd, muzikaal zit het knap in elkaar maar je moet er wel vele malen aandachtig naar luisteren voordat het zijn schoonheid openbaart.
Voor de gitaristen onder ons: kijk eens op mijn Tim Hardin Guitar Tabs website. Kun je proberen mee te spelen met Love Hymn en vele andere prachtige Tim Hardin songs.


Weet je wie dat gezegd heeft? Tim zelf. Verder heeft Tim ook het fabeltje de wereld ingeholpen dat hij een afstammeling zou zijn van John Wesley Hardin(g). Creatieve artiesten hebben veel fantasie, zullen we maar zeggen.

Ik hoor bij de groep mensen die Tim Hardin alleen maar kennen van de evergreen; How Can We Hang On To A Dream. Daar is het dan ook een hele tijd bij gebleven. Gaanderweg blijk je onbewust wel wat meer van hem te kennen, zoals If I Were a Carpenter. Maar tijd gaat voorbij en er is zoveel muziek om in te duiken, dat het bleef bij How Can We Hang On. Met het verstrijken van diezelfde tijd komen er ook nieuwe mogelijkheden om heel makkelijk wat in de vergetelheid geraken artiesten een tweede muzikale leven te geven. Voorheen met twee wijsvingers bij de radio om op je cassettebandje de laatste binnenkomers op te nemen en/of naar de winkel voor een lp/cd. Nu haal je binnen een oogwenk de gehele top 2000 lijst binnen en... dus ook het oeuvre van o.a. Tim Hardin. Bij mijn zoektocht naar verloren helden uit laat jaren zestig begin jaren zeventig gestuit op dit album. Opener Bird on a Wire is zowat de ultieme cover van een op zichzelf al fantastisch nummer, maar Tim Hardin maakt het zich zo eigen dat het wel diep vanuit zijn ziel lijkt te stromen. Op de cover kijkt hij al doorleefd de lens in, zoals een Jim Morrison op de hoes van L.A Woman of een Harry Nilsson op Nilsson Schmilsson. Alleen Jim Morrison gaf iets eerder de geest. Muzikaal steekt dit album goed in elkaar, mooie arrangementen, prima muzikanten en Hardin breekbaar maar echt. Prince zal de cover van Georgia on my Mind wel kennen ws. gezien de bijna identieke basloop in dat nummer die Prince gebruikte bij Diamonds & Pearls. Aangezien ik het eerdere werk van Hardin -nog niet- ken, ben ik ook niet zo teleurgesteld in de afwijking van zijn klassiekere folk-pareltjes en vind ik dit album eentje van pure schoonheid, waarbij de rimpels net zo belangrijk zijn als de rest.

Misschien heb je onderbewust ook wel eens Reason To Believe gehoord ?