Blake Mills - Heigh Ho (2014)
mijn stem
12 stemmen
Verenigde Staten
Roots / Rock
Label: Verve
-
If I'm Unworthy (4:43)
-
Cry to Laugh (2:46)
-
Just Out of View (3:53)
-
Seven (4:59)
-
Don't Tell Our Friends About Me (5:19)
-
Gold Coast Sinkin' (4:33)
-
Silence Is Sincerity (1:12)
-
Half Asleep (3:14)
-
Three Weeks in Havana (3:43)
-
Before It Fell (3:47)
-
Shed Your Head (7:56)
-
Curable Disease (4:08)
0
geplaatst: 5 oktober 2014, 11:45 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blake Mills - Heigh Ho - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik had tot voor kort nog nooit van Blake Mills gehoord, maar inmiddels durf ik wel te beweren dat deze Blake Mills met Heigh Ho één van de meest opvallende platen van 2014 heeft gemaakt.
Heigh Ho opent met een track die voornamelijk bestaat uit even opvallende als wonderschone gitaarakkoorden en de prachtige stem van Blake Mills. Mills zit in vocaal opzicht ergens tussen John Hiatt, Ry Cooder en Elvis Costello in en raakt ook in muzikaal opzicht aan deze drie grootheden.
Het gitaarwerk in de openingstrack van Heigh Ho is echter van een unieke schoonheid. Het is gitaarwerk dat zich zachtjes op de achtergrond kan vleien, maar dat ook kan uitsporen en uit de speakers kan knallen. Het is bovendien gitaarwerk van een zeer getalenteerd en avontuurlijk gitarist en deze zijn schaars.
Het levert een unieke track op die Blake Mills onmiddellijk op de kaart zet als een bijzonder groot talent. In de tracks die volgen houdt Blake Mills het niveau van de ijzersterke openingszet met opvallend gemak vast. Heigh Ho blijft verbazen met een bijzondere instrumentatie vol prachtig gitaarwerk en een stem die de zo knappe songs naar een nog wat hoger niveau tilt.
Het bovenstaande suggereert wellicht dat Blake Mills op Heigh Ho bijna alles in zijn eentje doet, maar dat is zeker niet het geval. Mills laat zich op zijn tweede plaat bijstaan door andere Don Was, Jim Keltner, Gabriel Kahane, Benmont Tench, Jon Brion en Mike Elizondo. Stuk voor stuk hele grote namen. De grootste verrassing is voor mij echter de aanwezigheid van Fiona Apple, die in twee tracks garant staat voor nog meer kippenvel dan Blake Mills al wist op te roepen in de andere tracks.
In vrijwel alle tracks staat het geweldige gitaarspel van Blake Mills centraal in de instrumentatie. Soms blijft het hierbij, maar in een aantal gevallen worden songs rijk ingekleurd met stemmige klanken. Hoe vol het geluid van Blake Mills ook is, het klinkt allemaal loepzuiver, warm en prachtig geproduceerd.
Blake Mills maakt stemmige muziek die in veel gevallen enkele decennia oud zou kunnen zijn, maar zijn geluid vind ik persoonlijk uniek. Heigh Ho is een plaat die je verwacht van een gelouterde muzikant die hernieuwde inspiratie heeft gevonden en niet van een muzikant die nog aan de start van zijn carrière staat, maar Blake Mills heeft hem wel degelijk gemaakt.
Mills werkt naar verluid al een aantal jaren samen met Fiona Apple (toch één van mijn persoonlijke favorieten) en ik hoor inmiddels in muzikaal opzicht flink wat overeenkomsten met Fiona Apple. Waar de laatste met haar piano een uniek donker geluid neer weet te zetten, doet Blake Mills dit met zijn geweldige gitaarspel. Net als Fiona Apple is Blake Mills verder een meester in het schrijven van wat onderkoelde, maar ook bijzonder indringende en intieme songs.
Het zijn songs die in veel gevallen kiezen voor een vast stramien, maar toch klinken ze allemaal anders. Heigh Ho bevat 12 songs en ze zijn allemaal van een ontzettend hoog niveau. Het zijn bovendien allemaal songs die hard binnenkomen. Enerzijds door de heftige instrumentatie en anderzijds door de mooie en gepassioneerde vocalen van Blake Mills. Ik heb Heigh Ho inmiddels een tijdje in huis en kan er uiteindelijk maar één predicaat aan verbinden: Onbetwist meesterwerk. Het is bovendien één van de grootste verrassingen van de eerste drie kwartalen van 2014. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Blake Mills - Heigh Ho - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik had tot voor kort nog nooit van Blake Mills gehoord, maar inmiddels durf ik wel te beweren dat deze Blake Mills met Heigh Ho één van de meest opvallende platen van 2014 heeft gemaakt.
Heigh Ho opent met een track die voornamelijk bestaat uit even opvallende als wonderschone gitaarakkoorden en de prachtige stem van Blake Mills. Mills zit in vocaal opzicht ergens tussen John Hiatt, Ry Cooder en Elvis Costello in en raakt ook in muzikaal opzicht aan deze drie grootheden.
Het gitaarwerk in de openingstrack van Heigh Ho is echter van een unieke schoonheid. Het is gitaarwerk dat zich zachtjes op de achtergrond kan vleien, maar dat ook kan uitsporen en uit de speakers kan knallen. Het is bovendien gitaarwerk van een zeer getalenteerd en avontuurlijk gitarist en deze zijn schaars.
Het levert een unieke track op die Blake Mills onmiddellijk op de kaart zet als een bijzonder groot talent. In de tracks die volgen houdt Blake Mills het niveau van de ijzersterke openingszet met opvallend gemak vast. Heigh Ho blijft verbazen met een bijzondere instrumentatie vol prachtig gitaarwerk en een stem die de zo knappe songs naar een nog wat hoger niveau tilt.
Het bovenstaande suggereert wellicht dat Blake Mills op Heigh Ho bijna alles in zijn eentje doet, maar dat is zeker niet het geval. Mills laat zich op zijn tweede plaat bijstaan door andere Don Was, Jim Keltner, Gabriel Kahane, Benmont Tench, Jon Brion en Mike Elizondo. Stuk voor stuk hele grote namen. De grootste verrassing is voor mij echter de aanwezigheid van Fiona Apple, die in twee tracks garant staat voor nog meer kippenvel dan Blake Mills al wist op te roepen in de andere tracks.
In vrijwel alle tracks staat het geweldige gitaarspel van Blake Mills centraal in de instrumentatie. Soms blijft het hierbij, maar in een aantal gevallen worden songs rijk ingekleurd met stemmige klanken. Hoe vol het geluid van Blake Mills ook is, het klinkt allemaal loepzuiver, warm en prachtig geproduceerd.
Blake Mills maakt stemmige muziek die in veel gevallen enkele decennia oud zou kunnen zijn, maar zijn geluid vind ik persoonlijk uniek. Heigh Ho is een plaat die je verwacht van een gelouterde muzikant die hernieuwde inspiratie heeft gevonden en niet van een muzikant die nog aan de start van zijn carrière staat, maar Blake Mills heeft hem wel degelijk gemaakt.
Mills werkt naar verluid al een aantal jaren samen met Fiona Apple (toch één van mijn persoonlijke favorieten) en ik hoor inmiddels in muzikaal opzicht flink wat overeenkomsten met Fiona Apple. Waar de laatste met haar piano een uniek donker geluid neer weet te zetten, doet Blake Mills dit met zijn geweldige gitaarspel. Net als Fiona Apple is Blake Mills verder een meester in het schrijven van wat onderkoelde, maar ook bijzonder indringende en intieme songs.
Het zijn songs die in veel gevallen kiezen voor een vast stramien, maar toch klinken ze allemaal anders. Heigh Ho bevat 12 songs en ze zijn allemaal van een ontzettend hoog niveau. Het zijn bovendien allemaal songs die hard binnenkomen. Enerzijds door de heftige instrumentatie en anderzijds door de mooie en gepassioneerde vocalen van Blake Mills. Ik heb Heigh Ho inmiddels een tijdje in huis en kan er uiteindelijk maar één predicaat aan verbinden: Onbetwist meesterwerk. Het is bovendien één van de grootste verrassingen van de eerste drie kwartalen van 2014. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 5 oktober 2014, 20:45 uur
Je maakt me heel enthousiast erwinz, ik heb hem nu een keer geluisterd en vind 'm ook heel gaaf. Nog een paar keer draaien!
0
geplaatst: 6 oktober 2014, 13:52 uur
Zit hem nu te beluisteren, mooie plaat. Erwin, bedankt voor de tip!
0
geplaatst: 8 oktober 2014, 21:07 uur
vind deze minder goed als de vorige, die draai ik steeds vaker
0
geplaatst: 10 oktober 2014, 09:58 uur
Het duurde even voordat het kwartje helemaal viel, geweldig album!
0
kistenkuif
geplaatst: 11 oktober 2014, 22:04 uur
Blake Mills weighs in with new album 'Heigh Ho' - LA Times - latimes.com
Bij mij valt het kwartje nog niet. Technisch zeer begaafde gitarist én ook nog eens met een heel eigen geluid. Dat is genieten. Toch overtuigt Mills me niet helemaal en dat ligt aan zijn stem. Die raakt me niet. Te dun en dofjes. Komt bij dat ik de opbouw van het album niet evenwichtig vind en een paar composities gewoon niet pruim. Het werkstuk maakt op mij een in zichzelf gekeerde indruk waar ik als luisteraar niet echt bij kan komen. Vooralsnog.
Blake Mills makes bold second album | Daily Trojan - dailytrojan.com
Bij mij valt het kwartje nog niet. Technisch zeer begaafde gitarist én ook nog eens met een heel eigen geluid. Dat is genieten. Toch overtuigt Mills me niet helemaal en dat ligt aan zijn stem. Die raakt me niet. Te dun en dofjes. Komt bij dat ik de opbouw van het album niet evenwichtig vind en een paar composities gewoon niet pruim. Het werkstuk maakt op mij een in zichzelf gekeerde indruk waar ik als luisteraar niet echt bij kan komen. Vooralsnog.
Blake Mills makes bold second album | Daily Trojan - dailytrojan.com
0
kistenkuif
geplaatst: 12 oktober 2014, 09:58 uur
Zo complex of gelaagd is het nou ook weer niet. Zijn stem zit me in de weg en ik mis consistentie. De jam op Shed Your Head is bijvoorbeeld wel een mooie staalkaart van zijn gitaarkunst maar vind ik niet echt passen in het geheel. Vanaf Silence is Sincerity verflauwt telkens mijn aandacht tijdens een week lang herhaald beluisteren. Zelfs de vrolijk naar binnen marcherende mariachi(?)muziek op Before it Fell kan dat stuurloze gevoel niet wegnemen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.