The Cosmic Jokers - Cosmic Jokers (1974)

Zeker één van de betere platen uit de Krautrock-scene.

The Cosmic Jokers is eigenlijk een groep die alleen op papier bestaat. De muziek zoals die op plaat is verschenen is het resultaat van het mixen van producer Rolf-Ulrich Kaiser. Hij gebruikte onder andere veel materiaal van Ash Ra Tempel. Hierdoor kon het gebeuren dat Manuel Göttsching zich terug hoorde in de platenzaak op muziek die hij zo niet kende.

Hoe dan ook is er uit deze vreemde gang van zaken wel een boeiende serie aan albums op de markt gekomen die het beluisteren meer dan waard zijn. Zo ook op dit deel waar Klaus Schulze apart wordt genoemd als lid van het gezelschap. Fraaie kosmische muziek vult de ruimte met een vette knip oog richting rock. Dit laatste is mede toe te schrijven aan de gitaar van Göttsching die meesterlijk is te noemen. Wat hij met zijn gitaar te weeg brengt is niet goed te beschrijven. Dit alles op een merkwaardig geheel aan klanken maken dit album tot een trip die zonder een joint aan te raken al een heerlijke is. Ik waan me althans ver in het universum. Los van alles en genietend van alles wat er in mijn fantasie naar boven komt.

Kortom in een dikke 40 minuten ben ik even helemaal weg geweest van het aardse en ben erg blij dat dergelijk materiaal jaren na de eerste uitgave op cd is verschenen, het is toch wel een wezenlijk onderdeel van de Krautrock wat nodig is om deze scene beter te doen begrijpen ondanks het eerder vertelde verhaal wat er aan kleeft.

Heerlijk hypnotiserend, Fantastisch meesterwerk!

*4

Als dit deels bij elkaar geraapt is van andere opnames, zoals hierboven gesteld wordt, dan is dat verdomde knap gedaan. Dit is een spacerocktrip die als een trein - ehh... spaceshuttle wegluistert en waarin met name het soepele gitaarspel van Manuël Göttsching (sowieso best wel een held) uitblinkt. De ideale kruising tussen Tangerine Dream en Ash Ra Tempel, zou je kunnen zeggen, waarbij het Galactic Joke-gedeelte wat meer op typische spacerock lijkt, met een hoofdrol voor gitaar, drums en bas, terwijl Galactic Joy wat vager is en steunt op synths. Bij wijlen heeft het een rustgevende werking, maar de spanning wordt er geregeld uitstekend in gehouden. Een sterk staaltje krautrock, al met al.