Neil Diamond - Touching You, Touching Me (1969)

Singer/songwriter Neil Diamond ging na zijn hits voor anderen zelf steeds populairder worden en zijn platenmaatschappij bracht plaat na plaat uit.
Dit album bevat 5 eigen composities en 4 covers.
Harry Nilsson coverde ook al Fred Neil's 'Everybody's talkin' (film 'Midnight Cowboy') en die versie blijft voor mij toch de allerbeste.
Naar Jerry Jeff Walker's 'Mr. Bojangles' deed The Nitty Gritty Dirt Band een veel betere gooi. De kids van nu kennen de versie van Robbie Williams.
Neil Diamond maakte voor dit album al een rijtje nummers die gelijkend zijn op 'Smokey lady'.
'Holly holy' is de eerste song van dit album dat ik echt goed vind.
Later is het nog eens overgedaan door UB40 op hun 'Labour of love III' album.
Van de tweede plaatkant vind ik Neil's versie van Joni Mitchell's zeer geslaagd. Roger Whittaker deed een matige versie van dat nummer.
De overige eigen nummers vullen de boel erg op. Alleen het mooie 'And the singer sings his song' springt er echt uit.
The Bee Gees hadden het jaar daarvoor al 'The singer sang his song' (met op de andere A-kant 'Jumbo') uitgebracht.
Ik vind dat Neil Diamond een van de mooiste stemmen uit de popgeschiedenis heeft. Hij schudde de ene na de andere song uit zijn mouw. In de jaren 70 ging hij na een rijke deal met Columbia/CBS steeds meer huisvrouwen-pop maken. Zelfs dat werk van Neil kan ik goed waarderen, maar het is niet het werk van hem dat ik iedere dag opzet.
Bij de titel van dit album zou je denken dat de hit 'Sweet Caroline' hierop ook aanwezig is.

Een oudje van Neil Diamond. Everybody's Talkin' vind ik door Nilsson ook mooier, maar die van Neil is okee.
Mr. Bojangles idem dito, mee eens met Pieter Paal. Both Sides Now, heeft Mitchell mijn voorkeur, maar ook hier Neil's versie is prima. Die van Euson destijds trouwens ook.
Zijn eigen nummers hebben wel wat van die grote gebaren die ook een Elvis Presley in zijn muziek kon leggen.
Weinig mensen die een ballad zo een schwung mee kunnen geven als Neil.
Klasse zanger en een groot artiest.

Omdat ik, in tegenstelling tot sommige anderen, de stem van Neil Diamond nou niet bepaald aantrekkelijk vind, kan ik maar moeilijk onbevangen naar zijn liedjes en albums luisteren. Zijn allereerste werk (zie bijvoorbeeld Neil Diamond - The Bang Years: 1966-1968 (2011) kan ik dan soms wel waarderen, maar dit album vind ik niet veel soeps. De covers op dit album zijn in mijn oren heel erg inferieur. Everybody's Talking (Fred Neil zou zich rot zijn geschrokken), Mr.Bojangles (is toch wel eens beter gedaan) en Both Sides Now, ik vind ze alle even lelijk. En Until It's Time for You to Go van Buffy Sainte-Marie, dat slaat helemaal nergens op. Neil's eigen liedjes kunnen me ook niet boeien, dus deze cd kan wel weg...

Dat je überhaupt de moeite neemt om te luisteren als de stem je toch al niet aanstaat. De rest van het verhaal is dan al zonde van de tijd.

Je hebt a prima vista wel een punt natuurlijk. Ik ben echter wat elpees en cd's aan het terugluisteren om te kijken wat er weg kan (anders kom ik ruimte tekort) en zo kwam dit album boven water. Ik wist niet eens meer dat ik het in mijn bezit had. Ooit gekocht omdat ik de hits uit zijn begintijd zo goed vond. Zijn stem klonk toen nog niet zo als later - de pathos en schmalz ontbraken nog grotendeels. Dus heb ik de moeite genomen om het betreffende album nog een kans te geven en het in zijn geheel beluisterd. En kwam vervolgens tot een conclusie die jij niet deelt. Moet kunnen.

Zie ook mijn berichtje bij Classics: The Early Years.

Ok dat klinkt inderdaad al heel anders. Kan gebeuren. Wegdoen dus