Neil Diamond - Tennessee Moon (1996)

Na de kerstalbums volgt er eentje met veel duetten. Is het einde van de glijbaan in zicht? Help!

Opgenomen tijdens een van de langste artistieke coma's uit de geschiedenis van de popmuziek.

Neil Diamond is een groot artiest, maar de jaren '80 en '90 zijn zoveel minder dan zijn vroegere periode. Daarom vind ik het spijtig dat er niet één verzamelalbum bestaat van die jaren. Van de succesjaren bestaan tientallen verzamelaars. Toch is het mogelijk een meer dan degelijk schijfje te maken van de 2 povere decennia.

'Everybody' vind ik het beste nummer van dit album.

Nee, dit is geen duettenplaat, maar Neil's country-album. Een eenmalig uitstapje dat helemaal niet onaardig uitpakte. Heel erg country is het nu ook weer niet, met name in de uptempo-nummers neigt het toch meer richting pop en de oude Neil Diamond. Wel opmerkelijk dat bijna elk nummer in samenwerking met anderen is geschreven, met uitzondering uiteraard van de nieuwe versie van zijn eigen vroege hit Kentucky woman.

Af en toe heeft het tamelijk sentimentele trekjes, maar dat hoort bij het genre. Slechte nummers staan er niet op, al hoor ik ook nergens een compositie uit duizenden. Maar ten opzichte van zijn materiaal uit de jaren tachtig zou ik het zelfs een bescheiden come-back willen noemen. De echte come-back kwam natuurlijk pas jaren later...

Meerdere luisterbeurten laten een betere indruk na dan de eerste. Gaucho beschrijft het zoals het is: een vooruitgang na een reeks povere albums, maar al bij al te weinig om het zijn comebackalbum te noemen.