Sleater-Kinney - One Beat (2002)

Erg pittig, dit op een na laatste album van het trio. Ik ben er wel voor te vinden. Om welke reden ik Dig Me Out besteld heb weet ik niet meer, maar die plaat beviel me zo goed dat ik niet lang erna deze en Hot Rock er maar bij heb gehaald. Die laatste moet ik nog horen, enkel en alleen omdat deze schijf me ook al zo goed bevalt.

Dig Me Out leunt wat meer tegen punk aan, deze rockt meer.
Wat me meteen opviel zijn de drums, die zijn strak en prominent. Duim omhoog voor Janet Weiss. Maar ook die bulderstem van Corin Tucker is fenomenaal. Giet daarbij scheurende, melodieuze gitaren en zie, je krijgt, mits goeie songs; en dat zijn ze! een plaat die rockt van begin tot eind, geen rust nee, is ook niet nodig want de meiden zijn verontwaardigd, daar zullen Irak en andere nine-eleven-naweeën niet vreemd aan zijn (zie Far Away of Combat Rock) ”since when is skepticism un-American?”, al kan je met dat geweld natuurlijk ook de liefde aanhalen (Oh!).
Verrassend zijn die blazers op Step Aside, had ik niet verwacht, maar het werkt gewoon wel.

Van mijn sokken toch door deze muziek, moet je horen als je van frisse, eigenzinnige rock houdt.
Favorieten? Allemaal erg goed maar om dan wat te noemen: Combat Rock, Light Rail Coyote, Far Away, Funeral Song, Sympathy (wat een afsluiter! whohowoho).

Fijn, dat dit soort vergeten plaatjes af en toe ook nog wat aandacht krijgen. Mooi beschreven