Richard Betts - Highway Call (1974)

Een van de allerbeste southern rock platen ooit gemaakt.

Als er een top-tien southern rock elpees zou zijn zou deze er zeker instaan.

Een absolute aanrader voor liefhebbers van Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd en Charlie Daniels.

Ik vind het een beetje een saaie plaat, maar dan kan ook komen doordat ik geen voorliefde heb voor de country

Het is meer dan country.
Maar misschien dat je moet wachten op een warme zomerdag.

Sorry, maar ik vind dit echt een top-plaat binnen de southern rock....

Je hoeft je niet te verontschuldigen

Perfecte zomerse Southern Rock plaat.... Beter dan dit, kan haast niet...

Alweer een jaar geleden dat ik hier wat heb geschreven.

Deze Dickey Betts-plaat ligt in een beetje in het verlengde van Brothers and Sister van The Allman Brothers, maar dan minder bluesgericht, en meer country.
Er is dan ook veel slide, lapsteel (John Hughey) en ook fiddle (Vassar Clements).

Verder doen de gebruikelijke Capricorn-lui meer: Chuck Leavell, Tommy Talton en producer Johnny Sandlin.

Hoogtepunt is de kwartier durende countryjam Hand Picked.

Alle nummers zijn geschreven door Betts zelf, behalve Kissimee Kid, welke geschreven is door fiddle speler Vassar Clements.

Ja, dit klinkt lekker, hoor. Aan dit album hoor je wel hoe belangrijk Betts was voor het geluid van de Allman Brothers Band. Af en toe vergeet je dat het Betts is die speelt, en niet Duane Allman. Er wordt heel quasi-nonchalant op het randje tussen country en bluesrock gespeeld met vioolpartijen, pedal-steel, piano en de altijd kenmerkende twin-leads. Lekker los niets-aan-de-hand-sfeertje.

Dickey Betts heeft ook echt een aangename stem vind ik.
Sowieso is hij geen misselijke gitarist. Hij heeft echt een erg lekkere sound. Op één of andere manier zijn Duane Allman, Derek Trucks en Warren Haynes allemaal hoger gewaardeerd als gitarist in lijstjes, maar deze (enige) soloplaat van Dickey laat wel horen, dat hij ook echt een bandleider in zijn eentje kan zijn. Hij zal hierna nog wel met zijn bands Dickey Betts & Great Southern en Dickey Betts Band aan de slag gaan, maar daar zit altijd een tweede gitarist bij.

Voor mensen die ná Brothers and Sisters gehoord te hebben, benieuwd zijn naar hoe een hele plaat vol met songs als Ramblin' Man klinkt, is dit een echt een aanrader.

De countryrock/folkrock die Dickey en co. hier laten horen is ook nergens melig maar echt puur uit het hart en gewoonweg erg mooi. Zo'n nummer als Let Nature Sing is iets wat nooit door Allman Brothers Band had gespeeld kunnen worden (banjo, mandoline, fiddle, lapsteel, country-gospel-zang). Hier laat Richard Betts een bluegrassband (The Poindexters) en een gospelband (The Rambos) samenkomen.

Het absolute hoogtepunt is wel Hand Picked waarbij Betts niet de volledige aandacht opeist maar ruimte biedt aan pedalsteelgitarist John Hughey, violist Vassar Clements en pianist Chuck Leavell. Jeff Hanna van Nitty Gritty Dirt Band speelt ook akoestische gitaar op dit nummer. Het ontzettend catchy thema en de vrolijkheid waarmee de jam de speakers uitkomt, werkt zo heerlijk op je humeur. Ik ben blij dat Betts de kans is geboden door Capricorn/Phil Walden om deze plaat te maken.

De productie van Johnny Sandlin (speelt ook wat bas hier en daar) is ook door een ringetje te halen, zo helder en mooi.