Judy Collins - In My Life (1966)

Ik heb deze plaat ooit van een markt o.i.d. meegenomen. Judy Collins, enkel bekend bij mij van 'send in the clowns' en 'amazing grace', maar ooit toch begonnen als folk zangeres in de tijd dat ook Joan Baez startte. Beide zangeressen zingen heel vaak covers, zo ook op deze plaat. De concurrentie was groot met Joan Baez en ook nog Peter Paul and Mary, die allemaal op zoek waren naar covers.
Op deze plaat heeft Judy Collins bewust het folk achtige wat achter zich gelaten en heeft meer gekozen voor een wat chamber achtige aanpak, wat barokker. Ze start met een cover van Bob Dylan, het derde nummer is verrassend een Weill/Brecht nummer, dat kan zomaar fout gaan want dat Music Hall achtige is niet makkelijk. En bij Judy Collins denk je toch aan een wat lieflijke zangeres. Toch brengt ze het er goed af.Dan komt de eerste van de 2 covers van Leonard Cohen, een totaal onbekende schrijver op dat moment. Judy Collins is de eerste die Suzanne op neemt en dat klinkt bijzonder puur. Een Brel cover sluit de eerste kant (ik heb dus nog het vinyl). Brel is altijd gevaarlijk om te coveren, aangezien eigenlijk niemand dat beter kan vertolken als hijzelf. La Calombe is niet zo bekend, dus wat lastiger te vergelijken. Judy Collins maakt er een spannende uitvoering van, zeker ook door de muzikale begeleiding.
De tweede kant gaat door met covers, waaronder één van Newman, Donovan, opnieuw Cohen en een Beatles cover (dat is de titel van de plaat). Al met al een afwisselende plaat die de overgang al laat zien van de folkie Judy Collins naar de 'middle of the road' zangeres die later zeker in de jaren 70 van zich laat horen. Op dit album slaat de balans naar de goede kant uit, mede door de keuze van goede nummers, maar ook door best goede muzikale begeleiding. Hoewel je daar wel van moet houden, want soms wordt het wel wat bombastisch (Marat Sade). Ook de Donovan cover is op het randje, het is totaal anders dan de prachtige intieme uitvoering van Donovan, de quasi leuke uitvoering van Collins vind ik moeilijk te pruimen.
Op zich vind ik het leuk om deze platen weer te ontdekken, ik was tenslotte nog een kind toen dit uitkwam en vanzelfsprekend totaal langs me heen gegaan.

Teacher zegt het hierboven eigenlijk reeds allemaal, zelfs met zijn score ben ik het eens. Marat / Sade en Sunny Goodge Street zijn de liedjes die hier een teveel aan opsmuk hebben gekregen, het wordt me soms wat te carnavalesk en vaudeville. Daartegenover staat natuurlijk de prachtige stem van Judy Collins, en die valt me dan vooral op bij de wat intiemer uitvoeringen zoals Suzanne van Cohen. Ook het wat onbekendere Brel-nummer La Calombe smaakt me erg goed, ik herken Brel er zelfs in (de uitvoering, zowel vocaal als instrumentaal, bevat een zekere spanning en intensiteit die ik ook van Brel ken).

3,5 sterren