The Deep - Psychedelic Moods (1966)

Deze toch nog altijd vrij onbekende plaat uit 1966 doet me zo af en toe qua geluid denken aan het debuut van The Velvet Underground.

Rauwe, duistere en ietwat "smerige" psychedelische garagerock.

Waarschijnlijk de eerste LP met het woord 'psychedelic' in de titel (samen met het debuut van de 13th Floor Elevators).

Wonderbaarlijke plaat. Deze altijd een beetje links laten liggen, omdat ik dacht dat het een exploitatieplaat van studiomuzikanten was die mee wilden rijden op de psychedelia-golf. Maar heb me eindelijk beter verdiept in deze plaat, en er achter gekomen dat ik jarenlang naar een slechte stereomix van Collectables uit de jaren '90 heb geluisterd die veel effecten weglaat waardoor de muziek enorm kaal klinkt. Heb nu een andere CD uitgave met andere stereo en mono-mixen in bezit, en dat klinkt veel beter. Verder ben ik er achter gekomen dat dit een studio-project was van Rusty Evans - een serieus project. Aldus een van de eerste platen die een psychedelische trip beschrijft. De productie blijft erg lo-fi en Rusty Evans is zeker geen Tommy Hall van de 13th Floor Eelvators, maar daar staat tegenover dat deze plaat heel goed de sfeer uit 1966 overbrengt toen psychedelia nog geen standaard begrip was in de muziekwereld. Mij klinken de nummers oprechter in de oren dan de meeste andere psychedelische rock uit deze periode.

Gaaf album dat inderdaad soms een Velvet Underground gevoel oproept. Zeer vernieuwend destijds schat ik zo in. Inderdaad bevestigt wikipedia dat dit het eerste album is met in de naamgeving 'psychedelisch', ervan uitgaande dat het in oktober 1966 is uitgebracht. Dat is niet 100% zeker.
Interessant om te lezen hoe het album tot stand gekomen is. Een echte band is er eigenlijk nooit geweest.
Kortom een interessante ontdekking dit.
Op 80 in de 100 Greatest Albums of 1966 en tegenvallend 236e in BestEverAlbums over dat jaar.
3,5*