Milo Greene - Control (2015)

Milo Greene debuteerde enkele jaren geleden met een prachtig album vol melodieuze folky popsongs, ondersteund door een film die het typische amerikaanse landschap toont waarbij je kon wegdromen.

De spanning was dan ook daar toen het nieuwe album werd aangekondigd. Ik had wel weer zin in een zelfde soort geluid met dito gevoel.

Dingen lopen in het leven altijd anders dan dat je verwacht, want zie hier de eerste single van het album dat aantoont dat ze het helemaal over een andere boeg gooien, namelijk de synthpop: White Lies.

Met dat nieuwe geluid in mijn achterhoofd kan ik bij de albumtitel alleen maar denken aan Control van Janet Jackson.

Ik wil niet te snel oordelen, maar grijp evenzogoed voorlopig maar even terug naar het oude album.

Zoals verwacht is dit album een teleurstelling voor mij. Het oude geluid is volledig verdwenen en daarmee hebben ze zich gestort in de overvolle vijver met andere popbandjes.

Ik weet er toch nog 3 sterren uit te persen omdat het verder niet slecht klinkt.

Omdat de band amper bekend is in Nl en je de kwaliteit niet kunt staven adhv 2 stemmen op MuMe lees ik nu dat dit album volledig geflopt is in de USA. Andrew Heringer is ondertussen al uit de band gestapt en besloten is om in het vervolg weer terug te grijpen naar de oude sound van het eerste album.

Om dat te bewijzen hebben ze eind 2015 een liedje gepubliceerd dat de fans weer moet overtuigen: Dozen Times. Een richting die mij weer positiever stemt, al is dit nummer niet heel geweldig.