Qeaux Qeaux Joans - The Ritual (2014)

Mooie hoes en zeer benieuwd naar dit 2e album. Debut was al veelbelovend!

Een artiest van eigen bodem om trots op te zijn (ook al woont ze nu in Berlijn). Live vind ik haar erg sterk.

The Ritual is een mooi album maar ik moet er nog een beetje in zien te komen waardoor ik vooralsnog een halfje lager zit dan tijdens haar debuut maar ik verwacht dat dat spoedig gelijk zal worden getrokken.

De titelsong is trouwens een juweeltje.

Verrassend mooi album, afwisselend met een paar echte pareltjes zoals Nature's Mistake , Running out en ook het titelnummer

Matig album, zeker vergeleken met haar vorige. Veel te megalomaan en emo:

----
Qeaux Qeaux Jones raakte bekend dankzij Seasick Steve, die haar geweldige stem en uitstraling al snel erkende toen ze brutaal bij hem op het podium sprong. Sindsdien bracht ze een goed ontvangen debuut-album uit dat op heerlijke wijze blues met singer-songwriter combineerde. Nu is daar het tweede album, The Ritual, waar Qeaux Qeaux (we gaan haar vanaf nu Coco noemen), een wat meer epische kant opzoekt met veel ruimte voor strijkers, langgerekte composities en orkestrale uitspattingen.

The Ritual doet denken aan haar spannende genre-genoten Tori Amos en Fiona Apple, en het stemgeluid van Coco doet me vaak denken aan Janne Schra, ook zo'n stoere Nederlandse act. De plaat heeft een breed-dragend geluid, veelvuldig opgevuld door de door haarzelf bespeelde en sfeervolle piano. Ook horen we, zoals gezegd, bijna klassieke toevoegingen met veel strijkers. Maar Coco probeert het gelukkig wel af te wisselen. Zo is er op het epische en album-hoogtepunt Battered Woman, en ook op het opzwepende All Of Me, ruimte voor elektronische instrumenten tussen de piano- en viool-klanken in. Maar het meest horen we dat orkestrale: veel, heel veel piano, harde vocale uithalen en veel strijkers, en blijft de rest achter in de schaduw. Coco kiest er iets te vaak voor om hetzelfde stemgeluid op te zoeken (die galmende semi-emotionele stem worden we al snel een beetje moe van), en qua tempo en melodie lijken de meeste nummers iets teveel op elkaar. Waar ze op haar vorige plaat, No Man's Land, nog wat vaker de ingetogen composities opzocht en muzikaal veelzijdiger was, en nooit een noot teveel speelde, speelt ze nu meermaals een noot teveel. Het epische Fading is een beetje té kitsch, maar album-afsluiter Stronger is dan toch weer een sterke slotnoot, waar ze wél goed de balans vindt. Maar waarom niet een echte harde rock-song, voor de welkome afwisseling, die haar inspiratie en ontdekker Seasick Steve kenmerkt en waar haar stem ongetwijfeld fantastisch tot recht komt?

The Ritual staat een beetje bol van grootheidswaanzin. Coco kán het wel, laat ze in de meeste nummers horen. Maar het is allemaal too much. Op haar vorige plaat wist ze de perfecte balans tussen dat grootste geluid, en een ingetogen geluid, te vinden. Op deze plaat valt de balans de verkeerde kant op. Jammer.
Pat-sounds: Album Qeaux Qeaux Jones - The Ritual (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Over megalomaan gesproken, de bovenstaande recente is het zeker; wat een bombast.

Anyway,

Een fijne langspeler van mevrouw Coco. Het klinkt enerzijds vertrouwd, maar het is een plaat met een volledig eigen karakter.
Waar ik niet over te spreken ben is de opname, of beter, het instrumentarium wat Rey Ouwehand los laat op deze plaat. Het klinkt hier en daar kunstmatig (ook als het analoge instrumenten zijn) en waar het digitale instrumenten betreft stoort het soms. Ik vermoed dat de levels die met de mastering daar debet aan zijn, wat jammer is.

De nummers zelf en de atmosfeer die het ademt zijn geweldig. Als je links en rechts op YouTube zoekt en je hoort de live versies van dit album dan hoor je hoe sterk de composities zijn en hoe bijzonder de uitvoering zijn. Met hart en ziel stort ze zich in haar muziek en dat is wat er zonder meer overeind blijft. En wat haar muziek zo echt maak, zo invoelbaar. De basis van alle nummers is de vleugel en vandaar worden de nummers uitgebouwd. Als ze het zonder andere begeleiding dan haar eigen pianospel zou zingen blijven de nummers fier overeind, de uitgebouwde productie er om heen is niet nodig om de nummers te laten klinken. Haar eigen geluid is groot genoeg om overeind te blijven in de productie.

Laten we hopen dat er nog meer albums bij mogen komen, het smaakt naar meer. En ik hoop dat ze zich niets aantrekt van de Hollandse zuinigheid, want zoveel artiesten van dit kaliber hebben we niet.

Bekendheid krijgen door samenwerken met Seasick Steve en dan een debuut afleveren waar de mensen de vingers van af likken. Hoe maak je dan een vervolg? Nou, zoals Qeaux Qeaux dat hier doet. Een album maken vol gezongen met haar breekbare stem. Een album dat qua sfeer heen en weer schiet van meeslepend naar melodramatisch, van duister naar energiek en van agressief naar intens. Ik heb lichtelijk het gevoel dat alleen Qeaux Qeaux Jones dat zo kan.