Manitoba - Up in Flames (2003)

Toen ik in 2003 een album wilde beluisteren in een van de cd-shops waar ik regelmatig kwam werd mij dit album geadviseerd. Dit zou absoluut wat voor mij zijn.
Na korte beluistering constateerde ik dat de verkoper gelijk had en ik kocht het dus.
Na meerdere beluisteringen thuis moest ik toch concluderen dat de ophef over dit album wat overtrokken was.
Alle lofuitingen in de pers werden dan ook niet opgepikt door het publiek. Naar mijn idee ook niet heel erg: het mist er niet veel aan. Aardig, en dan heb je het wel gehad.

In vergelijking tot z'n voorganger: een grote teleurstelling. Meer rock dan electronisch en daar schuilt dan ook de verloedering van de charme die Manitoba met 'Start breaking my heart' bij mij had opgewekt. ik had er in het begin een hoop van verwacht, en dat maakt mijn stem mede zo laag. 1,5*, meer is het niet. Erg overtrokken...

Toen ik de plaat kocht in een tweedehandszaak jaren geleden vertrouwde ik ook op het debuut start breaking en dacht ik datik een koopje had gedaan. Groot was mijn verbazing toen ik de plaat voor de eerste keer beluisterde. Ik vond er niets aan. Ik heb nog nooit een echte rockplaat gekocht en voelde me in de zak gezet. Nog een geluk dat ik niet de volle pot had betaald heb, dacht ik.

Maar omdat het een dubbel album is ligt de cd vaak apart in het rek en keek ik er al een tijdje boos naar. Omdat Dan inderdaad op vele sites en platenzaken gezien wordt als een prima geluidskunstenaar, en dat vind ik ook zeker van zijn debuut, heb ik de plaat op een regenachtige middag nog een kans gegeven. Maar weer lukte het niet. Pas enkele weken viel alles op zijn plaats. En nu ben ik echt ongelooflijk onder de indruk van mans kunnen.

Ik speel sowieso bijna al mijn cd's met shuffle en hier is dat ook wel een optie voor wie deze plaat nog eens een kans wil geven. Ook het volume luid zetten helpt. Dit is muziek die geen middenweg duldt. Hoe zwaar sommige bassen en instrumenten ook klinken, ik heb de genialiteit van deze muziek eindelijk ontdekt. Nu jullie nog.

De laatste tijd ben ik nogal wat van Dan Snaith aan het beluisteren. Dit omdat zijn nieuwe album Andorra mij zeer beviel. Daarom heb ik ook zijn andere plaatjes nog eens gedraaid, deze zojuist zelfs 3 keer achtereen, lekker onderuit op de bank. En wat ik hoorde beviel mij wederom zeer. Dit doet wat mij betreft absoluut niet onder voor Andorra. Dit is zelfs het album waar het retro-geluid van de Caribou-albums zijn oorsprong vindt. Pareltjes als I've lived on a dirt road all my life en Kid you'll move mountains gebieden mij ook hier een halfje te verhogen. En kan ik die cd misschien van je overnemen, aERo?

Die is al zeer lang geleden naar de plaatboef gegaan

En ik vrees het ergste voor je:

Hij komt in eind februari naar de Melkweg. Ik heb al een kaartje gekocht.

Ik heb deze een aantal jaar terug geluisterd, maar ik kan me er niks meer van herinneren van de muziek.
Heeft dit album meer rock invloeden dan de hierop volgende albums?
En minder psychedelica?

De wazigheidsfactor die panda bear ook heeft, nou, die zit er goed in, en dat staat sowieso garant voor een hoog cijfer, indien de tracks ook nog luisterbaar zijn

Een goede tip, beunhaas!

hoe komt het dat het vaak zo dat als pitchfork een hoog cijfer geeft, musicmeter een laag cijfer geeft en andersom?

musicmeter is hipper.

De recensenten van Pitchfork hebben zo'n walgelijke 'iedereen vindt dit goed dus wij vinden het daarom per definitie slecht en dat verhullen we door een zeikerig stukje te schrijven'-mentaliteit.

omdat de meeste musicmeter-leden echt geen smaak hebben en liever naar neuzelige prog of oudezakken-fm-rock luisteren dan naar een topplaatje als dit

en nu ff serieus: hele leuke wat atypische plaat van de man die zich, omdat er al een andere band met een gelijkaardige naam bestond, genoodzaakt zag zijn nom de plume te veranderen in Caribou. op latere Caribou-producten zou het alleen nog maar beter worden...