Against Me! - Searching for a Former Clarity (2005)

egt gave cd alle nummers zijn goed uitblinker natuurlijk het eerste nummer
cijfer: 4.5

Stem dan ook!

Hoewel ik New Wave geweldig vind, moet ik zeggen dat ook deze plaat er zeer wel mee door kan. Aanvankelijk leek het me wat minder, maar deze plaat bevat dezelfde kwaliteit, er staan misschien 1 of 2 nummer(s) teveel op. Nodigt uit om ook hun eerste twee platen te gaan beluisteren. Top band!! 4*

Het derde studioalbum van deze groep, als ik me niet vergis. De songs klinken hier toegankelijker dan op de vorige twee.

Openingsnummer is het aardige 'Miami'

'Mediocrity Gets You Pears' (excite me, excite me, nothing really excites me) heeft een erg aanstekelijk ritme

'Justin' is één van de mindere nummers, mijns inziens, het gaat over rekruteringscampagnes voor het leger, en de gevolgen van indiensttreding

in 'Unprotected Sex With Multiple Partners' steekt Against Me! de draak met managers en hoe die mensen tegenwoordig alles en iedereen bedriegen om zoveel mogelijk geld bijeen te vergaren

'From Her Lips To God's Ears' gaat over de regering-Bush die nu gelukkig genoeg niet meer bestaat. Her Lips zijn die van Condoleeza Rice, voormalig minister van Buitenlandse Zaken. "Oh Condoleeza, do you get the fucking joke?" zegt me dunkt genoeg over het standpunt van deze groep tegenover hen

'Violence' is een erg paranoïde song; er wordt in verteld dat het foute acties en leugens afgestraft zullen worden. Ze zullen je vinden...

'Pretty Girls' is zonder twijfel mijn favoriet van dit album. Het gaat over het jong zijn, over de drang naar meisjes en de vele relaties die kapotgaan.

'How Low' gaat over een leven vol plannen, maar die plannen worden niet gerealiseerd. Op het einde van de song hoor je dan ook niets meer dan zelfhaat, en wordt het bezongen leven verafguisd als sleur.

'Joy' is een aardig nummertje, maar toch één van de mindere op het album, vind ik. Over eenzaamheid, en radeloosheid, en dan toch die titel, sarcasme...

'Holy Sh*t' schreeuwt het uit, over verveling en dat weer met die sarcastische ondertoon (I am oh so fascinated, I am oh so entertained)

'Even At Our Worst We're Still Better Than Most' is een song waarin Against Me! zichzelf niet goed genoeg voelt voor de muziekbusiness (we ain't got what it takes, to make it), maar de titel suggereert net het andere. You know they're waiting, to tear us apart, duidt erop dat de critici hen moeten hebben, en niet enkel hen, maar alle bands.

'Problems', de (volgens mij) meest poppy song op dit album, samen met 'Don't Lose Touch', waarin de luisteraars, the audience, op de korrel wordt genomen (Is there something wrong with these songs? Maybe there's something wrong with the audience)

'Searching For A Former Clarity' gaat over een persoon met een terminale ziekte. Hij bijft echter doen alsof er niets aan de hand is, maar naargelang de song vordert, wordt hij zieker en zieker, en de laatste zin "Let this be the end, let this be the last song; let this be the end, let all be forgiven" wijst op de dood van het personage.

Besluit: voor mij persoonlijk is dit het beste album van Against Me!, met erg straffe, bij vlagen sarcastische lyrics en een niet aflatende gitaarsound die gewoon lekker blijft gaan en de teksten zeer goed ondersteunt.

4.5 sterren

Leuk geschreven. Ik zet em meteen weer op!