Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One (2014)

Matthew Halsall, je zou deze Britse trompettist kunnen kennen van de Gilles Peterson award die hij won met zijn On The Go uit 2011. Of wellicht van het Gondwana label dat Halsall zelf heeft opgericht, waar ook het momenteel voor de Mercury Price genomineerde GoGo Penguin voor uitkomt. Maar de kans is groot dat deze opkomende artiest nog onbekend is, maar hopelijk komt er na dit album verandering in. When The World Was One is een sfeervol en bezwerend jazz-album in de stijl van de iconen van de spirituele jazz: Alice Coltrane en Pharoah Sanders.

Voor When The World Was One heeft Halsall een veelzijdige band meegenomen, die hij maar even het Gondwana Orchestra heeft genoemd. Het Orchestra bestaat uit een zeer divers pallet aan instrumenten: we horen harp (Rachel Gladwin), buiten Halsall zelf op trompet ook Nat Birchall op saxofoon maar vooral ook fluit (Lisa Mallett) en koto (Keito Kitamura) (een soort harp); twee bijzondere Oosterse instrumenten. En uiteraard piano (Taz Modi), drums (Luke Flowers) en bas (Gavin Barass). Samen vormen ze een indrukwekkend coherent geheel, dat volledig in de stijl is van vooral Alice Coltrane. Zeer zwoel piano-spel, dat je direct in Oosterse sferen doet belanden, gecombineerd met schitterend harp- en fluitspel, zonder dat het ergens overdone wordt. De plaat klinkt daardoor overal ontzettend spannend. Ritmes zijn onberekenend, de afwisseling is precies goed, en het gebruik van de originele instrumenten werkt bijzonder inspirerend. Maar het zijn vooral de bas en de piano die de toon zetten; er zit zo'n ongekend hypnotiserende groove in deze instrumenten en zo'n meditatief ritme, dat je je simpelweg in een andere wereld bevindt bij het luisteren van deze plaat.

When The World Was One is wat mij betreft de echte doorbraak van Matthew Halsall. Deze plaat kan op alle vlakken wedijveren met zijn inspiratie Alice Coltrane. Hoewel het geluid van het album niet nieuw is, is het kwalitatief van ongekende kwaliteit. Een orkest aan imponerende jazz-artiesten wordt ingezet, en Halsall weet een schitterende spirituele luistertrip te creëren.

Pat-sounds: Album Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When The World Was One (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Mijn favoriete jazzalbum van 2014 (tot nu toe).
Spiritual jazz zoals in de vroege jaren zeventig. Mooie opname, fijne muziek en fraaie hoes

Idd erg mooi, toch nog een mooi jazz album voor dit jaar, dankzij het jaarlijstje en recensie van Norrage opgepikt.

Mooi! Daar doe ik het voor

Plaat is in de loop van de maanden ook alleen maar gestegen in mijn achting

Mooi en sfeervol maar het gaat geen moment de diepte in zoals je dat wel zou mogen verwachten van een overduidelijk door de familie Coltrane geïnspireerde muzikant.
Halsall pakt de mooiste of meest pakkende stukjes van diverse Coltrane en Davis improvisatie's en gebruikt ze als thema en bouwt er vervolgens een volledig nummer van. De improvisaties wijken verder weinig van de melodie en dat maakt het ook al niet heel interessant

Sfeervol dus, maar uiteindelijk geven de originelen uit de jaren 60 en 70 mij toch veel meer voldoening.

Dit is de beste plaat die Halsall tot nu toe heeft gemaakt. Prachtig hoe hier alles samen komt: oosterse muziek, middenoosterse muziek, spirtual jazz, prachtig die harp, (bamboe-)fluit en de koto die in de nummers zijn verwerkt.

De productie is ook echt waanzinnig goed: kristalhelder en ook erg warm. Erg knap.

Op de dubbellp is heel kant 4 ingericht voor het fenomenale Tribute to Alice Coltrane (ook bekend als harpiste).

Het is ook dankzij deze plaat dat ik dieper in het solowerk ben gedoken van Nat Birchall.

Grote hoes, ZAP!
Ga je 'm ook luisteren, nu?

Top!

Nu in elk geval niet. Ben aan 't genieten van de relatieve stilte (komt er natuurlijk net een grote vrachtwagen met oplegger stationair voor de deur staan ronken...).
Maar ik wil je wel een deal maken: als jij Fates Warnings 'Perfect Symmetry' gaat luisteren, dit weekend, dan ga ik deze checken.

Toegegeven, dit is één van de weinige jazzplaten van de afgelopen tien jaar die ik geluisterd heb, maar deze heeft sinds de release nog niets aan kracht ingeboet. Melodieus, geen kakofonie, zo heb ik jazz het liefst.

Ik plak die 4,5* er ook maar gelijk op. Volgens mij komt deze dan voorlopig tussen Kind of Blue en A Love Supreme te staan (Toplijst jazz).

Dit subgenre van jazz wordt modal jazz, of spiritual jazz genoemd. Vaak is dat veel melodieuzer en wat zweveriger. Ik denk dat symfo-liefhebbers hier wel oren naar hebben.

Eventueel heb ik wel wat tips hierin. Veel fluit ook vaak en soms ook toetsenpartijen.

Het is vast geen toeval dat twee van mijn favoriete jazzplaten bovenaan de toplijst staan op RYM: https://rateyourmusic.com/charts/top/album/all-time/g:modal-jazz/

En onze vriend staat op 34, dat heeft ie toch wel erg knap gedaan.

Inderdaad is dit subgenre een voortborduring op wat John Coltrane en later Alice hebben gestart.

Luister Journey in Satchidananda van Alice eens. Er gaat een wereld voor je open (als je de plaat niet al kent).

Leuk die lijstjes: https://rateyourmusic.com/charts/top/album/all-time/g:spiritual-jazz/

Wat een zalig nummer dat When the World Was One! Zeg ik als jazz nitwit