Level 42 - Standing in the Light (1983)

Een van de betere albums van Level 42. Het is allemaal nog niet zo hitgevoelig, maar er staan wel een aantal nummers op zoals 'The Sun Goes Down' en 'Standing In The Light' die zeker later door de live-optredens ook bekend zijn geworden bij een groter publiek.

'The sun goes down' vind ik hiervan het beste, maar ik houd niet van vervelende remixen van dat nummer.

De remix van Microkid mag er wel zijn.

Het was idd de tijd van de Remixen. Toendertijd had ik daar over het algemeen niet zo'n moeite mee, tegenwoordig moet ik er over het algemeen niet veel van hebben..
Sun Goes Down is ook voor mij het nummer dat op deze plaat er uit springt.

Na het sterke 'The Early Tapes', 'Level 42' en 'The Pursuit of Accidents' is dit een minder album en wellicht wordt het later ook niet meer beter, op enkele sterke nummers na. De eerste 3 nummers geven hoop, maar daarna zakt het in. Voor de eerste keer is er ook geen plaats voor een instrumental, wat ik spijtig vind.

Erg lastig om neutraal te beoordelen. Het gemiddelde doet neutraal gezien geen recht. Mijn 4**** is overtrokken, maar ingegeven door (jeugd)sentiment. Dus oprecht.

Staan nauwelijks gelikte funkpopliedjes op, jazz is nog een invloed en de composities zijn goed te noemen. King is een beperkt zanger, de toetsenist ook (en dat falsetje is glad!) maar instrumentaal staat het wel, vooral de ritmesectie. De productie is slecht, als in een badkamer opgenomen.