Pain of Salvation - Falling Home (2014)

Had stiekem op meer gehoopt dan een akoestisch album met nummers van vroeger.

PoS heeft de afgelopen jaren veel tegenslagen moeten verwerken, de voltallige 'classic' line up van de Daniel Gildenlow z'n band heeft er de brui aan gegeven dus een nieuw album zat er ook niet in. Eerst maar eens vertrouwd raken met de nieuwe leden. Daarnaast is hij een tijdje opgenomen in het ziekenhuis (weet niet meer voor wat), het feit dat PoS nog bestaat is misschien nog wel een wonder.

Over het akoestische live album, ik zit er eerlijk gezegd ook niet echt op te wachten maar ik vind het een goede compromie wat betreft nieuwe muziek. Ik ga Falling Home i.i.g. wel luisteren. Het is net zo creatief om met bestaand werk opnieuw aan de slag te gaan dan met iets nieuws.

Holy Diver??

POS speelt dat Dio liedje al jaren.
Ze blijven dan niet bepaald dicht bij het origineel.
Perfect day is van ome Lou.
Overigens, 12:5 is ook al een acoustisch live album.

12:5 ken ik wel. Ik heb eigenlijk alles tm Scarsick. Daarna uit het oog verloren.

Vertrouwen in zijn bandleden heeft hij ondertussen wel, die hebben een tijdje terug zelfs nog opgetreden zonder de nog herstellende Gildenlow (iets met een vleesetende bacterie in z'n rug oid).

Dit album lijkt me een mooi zoethoudertje voor het lange wachten op The Perfect Element Pt. 3

Ik hink op twee gedachten bij deze plaat.

PoS is niet meer wat het geweest is en geniale platen verwacht ik niet meer in deze setting, dat hoeft ook niet. Ik ben bij het concert geweest in Zoetermeer, van deze 'akoestische' tour. Ik vond het geweldig, maar netals de meeste mensen in het publiek, leefde ik vooral op bij de schaarse momenten dat ze een beetje gingen rocken. De honger naar de PoS die het dak eraf laat vliegen, zal bij mij nooit gestild zijn. Het is niet voor niets mijn absolute nr.1 band aller tijden.

Toch valt het me tegen deze plaat, als ik heel erg eerlijk ben. Ik ben er blij mee hoor, iets is beter dan niets, maar ik vind vooral de songkeuze matig op deze plaat en in het algemeen die tour.

Dat gezegd hebbende, als we kijken naar wat Daniel persoonlijk en met PoS heeft moeten meemaken de laatste jaren, kunnen de fans niet anders dan dankbaar zijn dat we dit hebben en vooral dat Daniels band weer alive and kicking is momenteel.
Hopelijk groeien ze toe naar weer een lekkere progressive METAL plaat, wellicht ijdele hoop, maar wie weet.

3.0 eigenlijk, maar een half puntje hoger wegens toch altijd geniale zang van (voor mij) de beste zanger die momenteel ademt.

Pain of Salvation kan nog echt wel een pot goede progmetal spelen, dat bleek wel tijdens ProgPower Europe 2014. Het gevoel dat Daniel in zijn zang kan leggen blijft uniek. Het vizier stond toen sterk op het verleden gericht, hopelijk komt er nog fris nieuw werk aan. Voorlopig moeten we het hiermee doen. En dat betekent dus akoestische versies van oude nummers en bewerkte covers. Je raakt er niet in een juich stemming van, maar toch.......

Uiteraard ben ik blij dat er in ieder geval iets uitkomt. Maar ik wil toch de plaat an sich beoordelen en die voegt wat mij betreft toch weinig toe. Hoewel de zang en nummers wel goed zijn, heb ik de meeste nummers al in betere versies en zijn de covers aardig, maar niet meer dan dat. Wat dat betreft vind ik dergelijke akoestische albums toch zeer zelden echt geslaagd. Ik had dat probleem eerder bij bijvoorbeeld Anathema en Katatonia, maar dat geldt dus ook voor PoS. De plaat heeft dus (te) weinig meerwaarde.

Holy Diver vind ik in elk geval al helemaal te gek.

Blijkbaar zijn ze ondertussen alweer een paar weken in de studio om een nieuw album op te nemen. Bij de vraag of de band nu weer eens terug keerde naar hun roots kwam de reactie dat "It will be the heaviest and most complex album we have done, if that is what you mean by roots.". Het is maar de vraag hoe serieus zo'n opmerking nu is, maar er komt in ieder geval nieuw materiaal aan!