Judy Collins - Who Knows Where the Times Goes (1968)

Fans vinden Judy Collins vaak onderschat, maar dat valt wel mee. Goed, Linda Ronstadt en Joe Cocker hebben de mazzel dat ze al coverend wél miljoenen binnen halen, maar dat is gelukkig geen wetmatigheid.

Los van 'My Father', dat ik nogal saai en zeurend vind, is alles voortgekomen uit de pen, piano of gitaar van andere grote songwriters. Wat mij betreft doet dat afbreuk aan je artisticiteit. Geen enkel nummer vind ik overigens gelijkwaardig, laat staan beter, aan het origineel.

Ik was vooral benieuwd naar deze plaat vanwege de bijdrages van Stephen Stills. Helaas zijn die vrij beperkt. Hoewel hij vaak aangestipt wordt zodra het over deze plaat gaat, springt hij er nergens herkenbaar uit (vooruit, alleen op 'First Boy I Loved' een beetje). Waarschijnlijk was het een marketingtrucje om te proberen Collins naderhand mee te laten liften op Stills' succes (wat dankzij 'Suite: Judy Blue Eyes' ongetwijfeld gebeurd is).

Verder doen o.a. Buddy Emmons, Chris Etheridge, Jim Gordon en Van Dyke Parks mee. Stuk voor stuk muzikanten met al een mooi CV, of die dit in de komende jaren zouden opbouwen. Dat in ogenschouw nemende, ben ik toch een beetje teleurgesteld over het musiceren en de arrangementen. Niet dat de muziek - een mix van folk, country en rock - ondermaats is, maar ik had toch wel echt iets bijzonders verwacht.

Collins is dan wel gezegend met een goede stem, maar als je openlijk de strijd aangaat met Sandy Denny vraag je er natuurlijk wel een beetje om. Komt bij dat Collins na een tijdje gaat vervelen en dat is me bij Denny nooit overkomen.

Mooie muziek, maar zeker geen vergeten meesterwerk.

Toen ik las dat James Burton hierop mee speelt, ben ik deze gaan beluisteren. Burton is duidelijk te horen op Someday Soon. Dit is een aardig folk album, al komen de twee Cohen covers niet lekker uit de verf.