menu

The History of Apple Pie - Feel Something (2014)

mijn stem
3,30 (5)
5 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Marshall Teller

  1. Come Undone (3:16)
  2. Tame (3:29)
  3. Keep Wondering (4:04)
  4. Special Girl (3:00)
  5. Jamais Vu (4:01)
  6. Puzzles (3:24)
  7. Don't You Wanna Be Mine? (4:00)
  8. Ordinary Boy (3:46)
  9. Snowball (3:23)
  10. Just Like This (4:58)
  11. Shake * (3:32)

    met Gary Jarman

toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 37:21 (40:53)
zoeken in:
avatar van erwinz
3,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The History Of Apple Pie - Feel Something - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was vorig jaar zeer gecharmeerd van het debuut van het uit Londen afkomstige The History Of Apple Pie. Op Out Of View keerde de band met de wat flauwe naam terug naar de hoogtijdagen van de shoegaze en dreampop en dus naar de hoogtijdagen van bands als My Bloody Valentine, Ride en met name Lush; bands die ik stuk voor stuk een warm hart toedraag en waarvan ik de laatste zelfs reken tot mijn favorieten aller tijden.

Dankzij de honingzoete vocalen van Stephanie Min en de veelkleurige gitaarmuren van Jerome Watson bleek het debuut van The History Of Apple Pie al heel snel een vrijwel onweerstaanbare plaat vol geweldige popsongs, maar het bleek uiteindelijk ook een plaat die wel degelijk iets toe wist te voegen aan de shoegaze en dreampop klassiekers uit het verleden, waardoor het debuut van The History Of Apple Pie uiteindelijk net wat meer indruk maakte dan de platen van de meeste van haar soortgenoten uit het recente verleden.

Wat vorig jaar voor Out Of View gold, geldt nu ook weer voor Feel Something. De belangrijkste inspiratiebronnen van The History Of Apple Pie komen nog altijd uit de hoogtijdagen van de shoegaze en dreampop. Stephanie Min verleidt nog altijd met honingzoete zang en het gitaarwerk van Jerome Watson is nog altijd opvallend veelzijdig en veelkleurig. Ook Feel Something is hierdoor een plaat die driftig strooit met op hetzelfde moment zoete en gruizige popliedjes en ook Feel Something blijkt uiteindelijk maar heel moeilijk te weerstaan.

Belangrijkste vragen zijn dan of The History Of Apple Pie zich ook dit keer buiten de gebaande paden van de shoegaze en dreampop durft te begeven en of de band iets toe weet te voegen aan haar debuut van een jaar geleden. Het zijn vragen die ik allebei met ja kan beantwoorden.

Op haar debuut schoof The History Of Apple Pie nog met enige regelmaat op richting noiserock en lo-fi, terwijl dit keer invloeden uit de indie-rock een belangrijkere rol spelen en hier en daar ruimte is gereserveerd voor invloeden uit de postpunk of zelfs psychedelica en West Coast pop. The History Of Apple Pie klinkt hierdoor niet alleen als Lush, My Bloody Valentine en Ride, maar bij vlagen ook als Sonic Youth, New Order, The Primal Scream, Garbage of een enkele keer zelfs als The Bangles (al moet je daar wel wat fantasie voor hebben). Het zijn zoveel namen dat The History Of Apple Pie uiteindelijk vooral klinkt als zichzelf en dat is in dit genre van de shoegaze en dreampop revival best bijzonder.

Wat vorig jaar pas na een paar keer voor Out Of View bleek te gelden, geldt nu ook weer voor Feel Something. Het lijkt in eerste instantie vooral een zoete traktatie die The History Of Apple Pie biedt, maar het blijkt er uiteindelijk een die ook wel degelijk wat culinaire hoogstandjes bevat. Hoogstandjes die met name de liefhebbers van shoegaze en dreampop goed zullen smaken, want iedereen die het in de jaren 90 niks vond vindt het waarschijnlijk nog steeds niks. Erwin Zijleman

3,0
Out of View kwam uit toen ik midden in een shoegaze fase zat. Het was een verrassend goede plaat met lekkere, stevige noise en dreampop elementen. Een jaar na dato staat de opvolger alweer klaar. De band klinkt overminderd enthusiast en levert opnieuw een leuk album af dat lekker wegluistert. Wat ik wel jammer vind is dat ze nergens meer echt over het randje durven te gaan. Out of View bevatte een tweetal nummers (I Want More en Before You Reach the End) met minutenlange instrumentale gedeeltes. Hier mis ik dat wel. Ook mis ik, naast Jamais Vu nog wat echte knallers. Out of View had een Mallory of een You're So Cool, die echt smoel hebben. Wel moet ik de band complimenteren voor het meer veelzijdige geluid. Ben benieuwd hoe het verder zal gaan met Apple Pie. Er is een nieuwe bassist en genoeg enthusiasme en talent voor een derde plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:04 uur

geplaatst: vandaag om 19:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.