Enter Shikari - The Mindsweep (2015)

Ondanks dat ik ze per album minder vind worden kijk ik toch wel lichtelijk uit naar deze nieuwe. Het blijven een stel ongecontroleerde idioten bij elkaar.

Wow... Bij m'n eerste luisterbeurt stort ik gelijk al op een ouderwets oude sound track (The One True Colour) lekker echte drum sound. De elektronische synthesizertjes doorheen en de sfeer van het eerste album. De sound is dus meer richting het eerste album dan de vorige twee. Hopen dat heel het album zo doorzet.

Anaesthetist klinkt wel redelijk, ben benieuwd hoeveel nieuw materiaal er vanavond gespeeld wordt.

'I'm Sorry, You're Not a Winner' vond en vind ik een enorme banger, en daarom heb ik hier toch maar een recensie-exemplaar van aangevraagd toen er eentje op de redactie bleek te liggen. Ik heb de vorige albums nooit gecheckt, maar fok dat. Wat ik verder wil zeggen, ik weet het niet precies, maar #FreeCMurder.

Wat een troep dit. Van A Flash Flood Of Colour was ik nog zo gecharmeerd, maar hier slaan ze de plank totaa mis. Er staat zelfs niet een matig nummer op. Ze willen allemaal herrie maken, maar doen dat zonder enige inspiratie. Erg teleurstellend. Hier en daar heb ik wat geskipt naar het volgende nummer omdat ik het niet meer kon aanhoren, dus zal dit album maar niet becijferen en dat is maar goed ook. Ik gun deze band meer dan dat ze anders van me hadden gekregen.

Ik ben hier eigenlijk wel over te spreken. Wat een drukte, wat een afwisseling, wat een songstructuren. Ja, dit is vette shit. Ik zal het binnen wat eloquenter verder toelichten.

Het laat me toch nog niet los. Na daarnet de clips van Aneasthetist en The Last Garrison kan ik in ieder geval deze twee nummers al een stuk beter plaatsen en daardoor ook meer waarderen. Mooie clips allebei.

The Mindsweep bevestigt het wederom: Enter Shikari maakt wanstaltige muziek. Een van hun eerste hits was 'Sorry You’re Not a Winner': screamo met Brits accent, punkpoprefreintje en een flinke trancesynthesizer eronder.

En wonderwel werkte het: 'Sorry You’re Not a Winner' is bijna negen jaar later nog steeds een heerlijk nummer. Voor wie in de tussentijd Enter Shikari uit het oog verloren is (uw recensent bijvoorbeeld), is het nieuwe album The Mindsweep wel even wennen. Enter Shikari, een band waarvan je hartsgrondig hoopt dat ze niet artistiek gaan doen, is artistiek gaan doen.

Eerlijk is eerlijk: The Mindsweep is niet zelden indrukwekkend, heerlijk creatief en aanstekelijk. Vooral tijdens de eerste helft van het album is het goed raak. De twee singles 'Anaesthetist' en 'The Last Garrison' schieten alle kanten op, en blijven tegelijkertijd catch. Ter indicatie: op laatstgenoemde nummer gaat het van screams, via indierock, naar een ontzettend fout refrein met lullige synthesizer en quasi-raps. En toch: het nummer is heerlijk.

De rest van mijn recensie is hier verder te lezen op 8WEEKLY.

They blew up the bank of England
The paper burnt for days

Naar eigen zeggen het meest agressieve album wat ze gemaakt hebben. Iets wat niet direct uit de eerste twee singles bleek, The Last Garrison en Anaesthetist klinken eigenlijk zoals we gewend zijn van ze. Er zit een aanklacht naar de maatschappij in en het geheel wordt begeleid door de vele electro geluiden. De reacties op de single's verschilden van positief tot zeer negatief en een veel gehoord commentaar is dat de nummers te 'poppy' zouden klinken. Gelukkig is daar op het album weinig van te merken en lijkt de agressie toch echt de boventoon te voeren. Het album heeft genoeg nieuws te bieden. En dat blijkt ook weer uit de ontwikkeling die ze in de sound doorvoeren. Opnieuw voeren electro en drum and bass de boventoon maar ook wordt er leentjebuur gedaan bij andere stijlen en bands.

De eerste paar nummers (voornamelijk de twee single's) zijn niet van een denderend niveau en er valt ook nog maar weinig nieuws te vinden. Pas vanaf Never Let Go of the Microscope wordt het interessant en hier klinken dan ook de eerste nieuwe invloeden door. Meteen ook een van mijn favorieten trouwens. De nummers die volgen klinken bekend maar bieden aardig wat nieuwe elementen om te vermaken.

Na een heerlijk rustige interlude komen we bij de tweede topper van het album, The Bank of England. Het nummer begint vrij relaxed en bouwt rustig door tot de laatste minuut waar ze alles totaal loslaten en volledig een andere (onnavolgbare) kant opgaan, heerlijk. There’s a Price on Your Head is geinspireerd op System of a Down, echter waar de nummers van SoaD er een duidelijk lijn in hebben zitten gaat het hier om het zo hard en agressief mogelijk zijn, waardoor er maar weinig aan te genieten valt.

En dan is het weer tijd voor de Balad Dear Future Historians… . Toch wel de favoriet van het album. Het nummer wordt rustig en emotioneel opgebouwd waarna we naar het meest hoopvolle slotstuk worden geleid van het album. Hier klinkt een Enter Shikari zoals we die nog niet echt kende. Op Constellations klonken de eerste elementen al door maar met dit nummer laten ze zien dat ze veel meer in huis hebben dan alleen maar hard en agressief spelen. Wel zitten er nog genoeg groei mogelijkheden in, maar de muziek klinkt toch wat volwassener dan de vorige. Toch blijft de agressie goed zitten iets wat ook blijkt uit het bonus nummer Slipshod, kort, komisch en erg vermakelijk.

3.5*

Ik dacht eerst dat Enter Shikari gewoon een hoop herrie maakte, maar het is dan wel herrie die indruk maakt! De nummers zijn erg wild en schieten soms alle kanten op, maar toch zijn het nog enigszins gestructureerde songs met goede melodieën en emotie. De gestoorde mix van harde gitaren en elektronica werkt. Ik verhoogde eerder al van 3,0 naar 3,5*, en nu ik bij de 14e luisterbeurt meer dan ooit geniet van The Mindsweep overweeg ik een nieuwe verhoging.