The Budos Band - Burnt Offering (2014)

Wat een briljante instrumentale cd. Het zuigt, het schuurt, en trekt je mee in een trip langs de funkkrochten, waar ook isley brothers achtige gitaarsolo's voorbij komen. Ik word hier erg blij van.

Niet zo goed als (vooral) II en III, wel vernieuwend. Desalniettemin toch mijn voorlopige top 10 weten te halen. Graag weer eens een clubconcert in NL.

We putten nog steeds even uit 2014 om onze recensies te schrijven. Dit keer aandacht voor die andere band van het befaamde Daptone label. The Dap Kings kent iedereen wel, maar daarnaast hebben ze bij dat label ook nog the Budos Band. Hun drie voorgaande albums, toepasselijk I, II en III genoemd, waren allemaal van een erg hoge kwaliteit. Kan Burnt Offering die kwaliteit vast houden?

Opener Into the Fog belooft in ieder geval al genoeg. Wel is de sound wat anders dan gewend. Dit komt vooral doordat er meer gebruik gemaakt wordt van de gitaar. Deze opener is vrij experimenteel en heeft een zeker filmische sfeer. The Sticks, opvolgend, grooved als een malle. Ik kan jullie verzekeren dat stilzitten simpelweg geen optie is hier. Wat is dit lekker zeg!
Die kwestie van meer gitaar horen we onder andere duidelijk terug in Aphasia. Dit nummer rockt meer, waar we op Shattered Winds meer ruimte horen voor de bekende blazers van de Budos Band. Dit zorgt tevens voor de nodige afwisseling. Daar voegt het tragere Black Hills een dimensie aan toe.
De titeltrack is weer herkenbaar Budos met de groove en de swing die als een deken over het gehele album ligt. Trail of Tears gaat met de fijne blazers en het fijne ritme daar rustig mee verder om maar niet te spreken van Magus Mountain, wat een ware funktrip is geworden. Doorgefunkt met Tomahawk en afsluitend met het even funky Turn and Burn is dit vrij korte album alweer voorbij. Wat rest is het gebruik van de replay button, want wat een lekkere plaat is dit zeg!

(bron: Opus de Soul)

Rampzalig optreden van gezien in NYC. Muzikanten stonden zo stoned als iets op het podium. Ze gingen extatisch tekeer op eenvoudige strofes, alsof ze de sterren van het dak speelden. Volgens mij hebben ze zelfs twee keer hetzelfde nummer gespeeld. En daar bovenop dan nog eens zeggen 'You're the best fucking crowd in the world!', en 'We're fucking Budos Band!'. Wanne be cool and good. But in fact: schrijnend slecht!!

Old skool freaken. Niets nieuws onder de zon maar wel goed uitgevoerd.

Heerlijk Slechte Kont Sound.