Richard Dawson - Nothing Important (2014)

Fantastische plaat van een van de meest prikkelende en spannende artiesten binnen het folkgenre die ik ken. Ditmaal niet met a-capellastukken (zoals op de voorgaande plaat 'The Glass Trunk'), of liedjesliedjes (zoals op The Magic Bridge), maar op dit album heeft Dawson de tijd genomen voor twee lange, breedvoerig uitgevoerde liederen, - de verkleinvorm is hier absoluut niet van toepassing! - geflankeerd door een instrumentaal intro en outro.

De muziek schippert wederom tussen hard en zacht - alwaar de robuuste Kap'tein Dawson de ene keer (zowel vocaal als instrumentaal) zowat uit de bocht vliegt, fluistert en zucht hij de andere keer: de kracht zit 'm in die eb-en-vloed-achtige werking, waarmee hij de luisteraar zowel op intieme wijze kan benaderen, danwel terug kan wijzen op zichzelf door de teugels van muzikale chaos te laten vieren.

Heel het oeuvre van Richard Dawson is een van mijn grootste muzikale ontdekkingen van het jaar - dit album is een getuigenis daarvan, en zal dan ook hoog in mijn top-10 van 2014 staan.

Niet bij machte te stoppen hiernaar te luisteren. "Nothing important" en "The vile stuff" zijn beangstigend perfecte nummers.

Zeker een gebrek aan mijn opvoeding, want Richard Dawson is mij als groot folk liefhebber totaal onbekend Ga hem beluisteren, ben zéér benieuwd of dit album zich kan meten met de mooiste albums in dit genre dit jaar.

Heeft hij dit jaar toevallig nog een album uitgebracht, Make every day your masterpiece, of is dat een andere Richard Dawson?

Edit: Dit is een andere muzikant. Deze komt uit Amerika en maakt klassieke muziek.

Erg goed interview met Richard Dawson op The Quietus, vnl. over de tekst van 'The Vile Stuff'.

Maar nu is de grote vraag, wat vond je er van Lura?

Hij draait nu zijn eerste rondjes.

Het is geen blijvertje geworden, Ducoz

Bij mij wel. Richard Dawson trekt hier flink van leer, zowel met zijn gitaar als met zijn stem, in lange, emotionele stukken die variëren van kalm en breekbaar tot gedeeltes waarin Dawson de controle totaal kwijt lijkt te zijn. Zijn gitaarspel is ontzettend hoekig en ruw en nergens kun je zeggen dat dit album echt lekker in het gehoor ligt, maar bij mij werkt het ontzettend goed: dit is een krachtige klap in het gezicht van een nogal labiele vuist.