Asgard - Imago Mundi (1993)

Tsja. Weet niet goed wat ik hiermee aanmoet. Heb deze CD destijds aangeschaft na een lovende recensie in het SI Magazine (voor de fans van symfo en prog). Helaas bleek dat de meningen van de heren recensenten slechts zelden met de mijne overeenkwamen - zo ook met Asgard.

Muzikaal is het niet eens slecht. De instrumentbeheersing is goed te noemen, en voor symfobegrippen neigt Asgard wat meer naar de stevigere (en vaak slepende; luister naar Violence 1) kant. Het begin van Transmigration is ook wel in orde. Daar staat een belachelijk einde als dat van Justice of het nummer Virtue tegenover. De zanger kan me niet echt bekoren, want hij is nou niet bepaald gezegend met een veelzijdig stemgeluid en hij klinkt alsof hij paard rijdt. De nummers bevatten bijna zonder uitzondering goede ideëen, maar goed uitgebouwd worden die m.i. niet, want ik hoor maar zelden memorabele fragmenten of zanglijnen. De sound is ook een beetje kil. Typisch gevalletje van 'hier had meer ingezeten'.

Het is daarnaast echter ook de trots uitgedragen Rhapsody-achtige thematiek (de band op de foto in maliënkolders, de songtitels) die me een beetje irriteert. Normaal kan ik dat wel hebben, alleen bij deze CD niet. Vergeef me dat dit waarschijnlijk de score ook beïnvloedt...