The End - Introspection (1969)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: London
-
Dreamworld (4:17)
-
Under the Rainbow (3:47)
-
Shades of Orange (2:40)
-
Bromley Common (0:50)
-
Cardboard Watch (2:55)
-
Introspection (Part One) (4:05)
-
What Does It Feel (2:50)
-
Linen Draper (0:13)
-
Don't Take Me (3:24)
-
Loving , Sacred Loving (2:59)
-
She Said Yeah (2:51)
-
Jacob's Bladder (0:55)
-
Introspection (Part Two) (2:47)
-
Shades of Orange [Mono Single Version] (2:42)
-
Loving, Sacred Loving [Mono Single Version] (3:02)
0
geplaatst: 21 november 2007, 18:16 uur
Aardige plaat die m.i. ten onrechte als verloren klassieker geafficheerd wordt omdat ie geproduceerd werd door Bill Wyman. Vooral de als humor bedoelde stukjes jeugdsentiment verteld door een "oom" van Wyman doen het plaatsvervangende schaamrood naar de kaken stijgen ....... maar ja Bill vond het blijkbaar wel errug leuk ........ 
0
geplaatst: 15 maart 2018, 20:54 uur
Al dagen ziek thuis, een collectie van ongeveer 4000 langspelerts en last om de slaap te vatten: misschien moet ik eens langs wat 'cornerstones' in de collectie en deze toelichten. Want ik heb op dit forum al langetijd geen zinnige bijdragen geleverd en let wel; dat is natuurlijk allemaal persoonlijk en zal ik zo toch bovenstaande user even quoten en tegen in gaan.
The End - Introspection (1969)
Het contract van de Stones bij Decca liep af of werd beëindigd (het fijne weet ik er niet van) en Bill Wyman produceerde deze LP.
Ik ken weinig platen die onmiskenbaar 60s klinken, maar vandaag de dag verder nog heel vers klinken (muzikaal en productietechnisch). De grapjes tussen de nummers door nemen we verder dan eventjes voor lief. Dat is maar weinig bands weggelegd, denk bv aan Kaleidoscope (UK), The Millennium.. muzikaal ligt The End ook niet echt ver van eerder genoemde bands af.
Oneens. Wat Bill Wyman hier productietechnisch flikt sta ik van te kijken. Weinig producers doen hem dat zo na (heeft hij nog meer geproduceerd?).
Verder horen we Nicky Hopkins op harpiscord en Charlie Watts op Tabla. De songs zijn vergelijkbaar met de nummers van de hand van Bill Wyman op Their Satanic en waar hij hier ook writingcredits voor krijgt zijn minstens zo sterk. Goede plaat, niet persé essentieel als je moet kiezen tussen deze of Faintly Blowing van Kaleidoscope. De combi van beide originele LPs zal je bijna 1500 euro achteruit zetten.
The End - Introspection (1969)
Het contract van de Stones bij Decca liep af of werd beëindigd (het fijne weet ik er niet van) en Bill Wyman produceerde deze LP.
Ik ken weinig platen die onmiskenbaar 60s klinken, maar vandaag de dag verder nog heel vers klinken (muzikaal en productietechnisch). De grapjes tussen de nummers door nemen we verder dan eventjes voor lief. Dat is maar weinig bands weggelegd, denk bv aan Kaleidoscope (UK), The Millennium.. muzikaal ligt The End ook niet echt ver van eerder genoemde bands af.
Droombolus schreef:
Aardige plaat die m.i. ten onrechte als verloren klassieker geafficheerd wordt ..|
Aardige plaat die m.i. ten onrechte als verloren klassieker geafficheerd wordt ..|
Oneens. Wat Bill Wyman hier productietechnisch flikt sta ik van te kijken. Weinig producers doen hem dat zo na (heeft hij nog meer geproduceerd?).
Verder horen we Nicky Hopkins op harpiscord en Charlie Watts op Tabla. De songs zijn vergelijkbaar met de nummers van de hand van Bill Wyman op Their Satanic en waar hij hier ook writingcredits voor krijgt zijn minstens zo sterk. Goede plaat, niet persé essentieel als je moet kiezen tussen deze of Faintly Blowing van Kaleidoscope. De combi van beide originele LPs zal je bijna 1500 euro achteruit zetten.
1
geplaatst: 15 maart 2018, 22:02 uur
Toch maar eens beluisteren dan, Ducoz na je prikkelende bericht. Even wachten tot ik weer fris ben, want ook mij heeft de griep te pakken, en dat luistert niet zo lekker. 
* denotes required fields.
* denotes required fields.