Ayumi Hamasaki - (miss)understood (2006)

Alleen 'Heaven' en 'Tasking' zijn leuk

Aangezien ik het recente Secret (al toegevoegd, maar nog in de wachtrij) verrassend genoeg best te pruimen vond, dacht ik er goed aan doen voorganger (miss)understood ook eens te draaien. Ik was redelijk definitief afgehaakt bij het legendarische misbaksel My Story, maar gezien het dus best aardige Secret, dat ik uit nieuwsgierigheid eens draaide, werd ik toch ook wel benieuwd naar het album dat tussen deze twee werd uitgebracht. Bold & Delicious kende ik al en vond ik een alleszins aardig nummer, dus een goed begin - enfin, u kent het. Echter, hierna werd ik track na track getrakteerd op gezapige slappe hap en vreselijk doorsnee gezeur; enkel Heaven is nog enigszins te pruimen. Erg, erg, erg, erg jammer, maar deze kan ik met een gerust hart afraden. Onplezierig en tenenkrommend.

Ik kom uit op een 2,75*, oftewel een 5,5 als ik kijk naar het gemiddelde van de cijfers die ik die liedjes heb gegeven. Hmm, zou ik er een 2,5* van maken, of een 3*, lastig, lastig, maar ik ga toch voor de 3*... Er zitten wel een aantal leuke nummers bij, en de productie vind ik soms wel erg leuk, maar voor de rest id eht niet echt geweldig. =\

Een matig album van Ayumi Hamasaki. Het grootste deel van (miss)understood bestaat uit ongeïnspireerde poprock, en pas op het einde van het album hoor ik enkele uitblinkers, met name Will, HEAVEN en fairyland. Het wordt nergens echt slecht, maar Ayumi heeft véél betere albums gemaakt dan deze.

Ongetwijfeld neergepend in een periode van Ayu-allergie (zie mijn recensie bij NEXT LEVEL), want wat komt (miss)understood er hier toch bekaaid vanaf. Zoals ik in voorgenoemde recensie ook al schreef ben ik druk bezig geweest met het (her)ontdekken en (her)waarderen van een deel van Ayu's discografie (zo ongeveer alles post-2005) en was ik regelmatig verrast dat ik platen die ik destijds (blijkbaar) niet te pruimen vond nu opeens goed of zelfs briljant vond.

(miss)understood is misschien wel mijn favoriete Ayu-plaat nu. Net als de andere uitschieters van deze Japanse popgodin is 'ie consistent goed en consistent gevarieerd. In fairness: ergens gruwel ik intens bij puur de gedachte aan het idee van een gevarieerd popalbum met scheutjes van van alles wat - dat moet immers wel uitpakken als zo'n rommeltje als Miriam Yeung's Make Up of gewoon één van de zooooooooooooooo veel nikszeggende mainstream popplaten vol met wat - bibber - adult contemporary heet ("Adult contemporary..." "Brrrr..."). (Dat is uiteraard meteen mijn eigen voorbeoordeeldheid; er wordt ook absoluut goeie en diverse pop gemaakt natuurlijk.)

Ayu kan het echter zoooooooooooooooooooo goed. Hoe (miss)understood gaat van het funky, haast gospel-achtige Bold & Delicious, via een slepende rocker als de titeltrack of criminal, naar het geweldige, tropische fairyland, om te eindigen op zo'n gigantisch mooi en understated rainy day, tja, je kan je haast niet voorstellen dat het allemaal niet alleen een intens sterke maar ook zo cohesieve plaat zou opleveren, maar dat doet het absoluut. Het sneue is uiteindelijk dat hoeveel woorden ik er ook aan besteed, ik geen eer kan doen aan hoe briljant Ayu is (was? Is? Wel lekker bezig weer de laatste tijd.). Elk bijvoeglijk naamwoord lijkt te nauw, te eng, te smal, te klein, te beperkt om haar fantastische muziek te beschrijven. Zo kan ik Pride wel spookachtig en beklijvend noemen, maar dan draai je hem en denk je, ja, je komt nog een bijvoeglijk naamwoordje of een miljoen te kort. Om misschien maar te zeggen: a picture says more than a thousand words, an Ayu song literally can never ever ever ever ever be caught in any amount of words.

De enige kleine wanklank op deze plaat is het ietwat lauwe Beautiful Day. Zelfs voor dit wat gezapige, één-dimensionale (hey, deze bijvoeglijk naamwoorden dekken de lading dan weer best aardig) trackje heb ik natuurlijk ruimte in mijn hart, maar echt veel stelt het nummer niet voor. (miss)understood is daaromheen echter zó ontzettend geweldig dat dat helemaal niet erg is.

Oh, en nog even een kort momentje aandacht voor HEAVEN, dat - zoals GREEN van NEXT LEVEL zich zo plots ontvouwt als een bloem - plots openbreekt alsof de wolken aan de hemel, bla bla bla, ja ja exsxesven, woorden doen het toch al geen eer aan, gewoon gaan luisteren, J-poppers.