White Zombie - Soul-Crusher (1987)

De komische southern metal van de latere platen bestaat hier gelukkig nog wel niet. Wel extreem logge noiserock in de pussy galore hoek en samples van serie moordenaars. Alleen de productie is nogal om te janken op sommige momenten maar dat mag de pret maar een beetje drukken.

White Zombie kwam pas op mijn gedeformeerde radar toen die videoclip van Thunderkiss 65 in het kielzog van de La Sexorcisto ceedee best vaak voorbij kwam op de MTV. Tot voor kort had ik geen idee dat White Zombie nog een verleden had voor die bewuste opzienbare release.

Soul-Krusher is voor zover ik kan zien dus de tweede LP van deze band geleid door de man de door het leven gaat als Rob Zombie. Van de aanstekelijke grooves en de bekende samples en teksten die uit het grote hillbillie horrorslasherhandboek komen, is geen enkele sprake op Soul-Krusher. Eigenlijk heb ik geen flauw idee waar ik nu naar heb zitten luisteren. De beste vergelijking is denk ik te maken met al die alternatieve rockbandjes die via Sub Pop gelanceerd werden. Denk aan bijvoorbeeld de vroege Soundgarden enzo.

Van structuur en richting is verder geen enkele sprake. Je valt een compositie in en weer uit. Het zal wel de middelvinger zijn naar de gevestigde orde, ongetwijfeld, maar dit stelt echt geen bal voor. Het zit vol met dat typische alternatieve geneuzel bestaande uit gitaargepiel dat van een vier- of vijfjarige kleuter lijkt te komen. De dronken voordracht van Rob Zombie zelf vormt weliswaar het cement maar wel zo dat het aan alle kanten weer richting de vloer druipt.

Natuurlijk hóeven de composities geen kop en staart te hebben. Vaak zat is het gevoel dat overgebracht wordt, net datgene wat een album maakt of kraakt. In die zin vind ik Soul-Krusher vanuit dat gekke opstandige karakter best aardig om eens te luisteren.

Maar eigenlijk is het gewoon rommel.