The Dave Clark Five - I Like It Like That [US] (1965)

"I Like It Like That" verbaasde me toch wel toen ik het voor het eerst hoorde. Vond het nummer érg rauw klinken voor 1965 (het nummer was een top-tien hit in de VS). de sekskualiteit druipt van Mike Smith's stem af. Ik vind hem dan ook de beste zanger van alle British Invasion bands en misschien gewoon wel een van de beste zangers van alle popbands aller tijden. Het is jammer dat Dave Clark de frontman van de band was, want eigenlijk had Mike Smith dat moeten zijn.

Tijdens optredens van de DC5 zat Dave Clark met zijn drumstel altijd in het midden van het podium, met de rest van de band daarrond. Het feit dat hij frontman was betekende ook dat tijdens televisieoptredens er altijd vooral close-ups getoond werden van hem in plaats van de andere bandleden.
Waarom is Dave Clark dan de frontman van DC5 geworden? Ik weet het niet, de ontstaansgeschiedenis van de band ken ik niet goed maar het is wel een feit dat men niet zonder Dave Clark kon omdat hij het grootste aandeel had in het succes, want hij was producer en promotor.
Het trieste is trouwens dat Mike Smith in 2003 voor het eerst weer ging optreden in vijfentwintig jaar, maar dat hij geen verwijzingen naar de DC5 mocht gebruiken. En tegenwoordig is Mike Smith verlamd en zit hij in een rolstoel. Hij kan best wel wat geld gebruiken, maar Dave Clark weigert nog altijd om het materiaal van The Dave Clark Five te releasen. Waarom is me nog steeds een raadsel. Ook heeft Clark de rechten op Ready Steady Go!, het bekende Britse muziekprogramma uit de jaren '60, en die weigert hij ook uit te brengen. Een klootzak is het. Volgens mij zijn de relaties tussen Dave Clark en de andere bandleden dan ook erg verzuurd.

Toon1 schreef:



Dave Clark was een echte zakenman. Hem wordt wel eens verweten dat hij in de groep TE zakelijk was, tenmminste naar de andere groepsleden toe. Behalve producer en promotor was hij ook nog eens hun eigen manager. Dit resulteerde in betere platencontracten, en daarmee hogere royalties dan welke andere groep uit die periode dan ook. Op zich heeft hij dat heel goed aangepakt. Ook heeft hij in 1967 heel goed ingezien dat het in de VS afgelopen was. Toen er in 1968 vervolgens een Rock 'n Roll revival plaatsvond - o.a. Gene Vincent, Bill Haley, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis traden in dat jaar in Engeland op - kon de groep weer aan boord springen met hun simpele maar effectieve sound. Dit zorgde voor een opleving die in nog eens een handvol hitsingles resulteerde voordat de groep in 1970 definitief uit elkaar viel.

Het is inderdaad een beetje raadselachtig waarom hij niet in het kielzog van al die andere groepen uit de zestiger jaren de back catalogue opnieuw uitbrengt. Financieel is hij er niet van afhankelijk maar ik zou me kunnen voorstellen dat als je zo'n mooie carrière hebt gehad dat het toch aardig is om op zijn minst één keer alles een keer op een rijtje te zetten. Nu is de DC5 toch een beetje een vergeten groep.