David Sancious - Forest of Feelings (1975)

Geweldig goed jazzrock album! Goed in elkaar zittende nummers, gevarieerd en met prima solo's.
Volgens mij wordt dit album ook ondergewaardeerd...

Is zelfs nauwelijks bekend onder MuMe-leden, naar het schijnt. Ik ben de derde die een waardering toekent...

"He left the E Street Band for THIS?" schijnt destijds een beroemd recensent in wanhoop geschreven te hebben toen hij het eerste album van David Sancious hoorde. Inderdaad, keyboardspeler, gitarist en arrangeur David Sancious maakte gedurende de eerste 2 albums deel uit van Bruce Springsteen's E Street Band (en was tevens een soort van naamgever, als het enige lid dat daadwerkelijk in de E Street woonde). Hij speelde nog piano op de titeltrack van Born to Run en arrangeerde nog een deel van dat album, maar daarna ging hij zijn eigen weg.

Om terug te keren met een dijk van een fusion-album. Heel andere koek dan de E Street Band natuurlijk, maar in zijn soort gewoon uitstekend. Geproduceerd door Billy Cobham, die ook drumt, en met een hoofdrol voor het keyboard- en gitaarwerk van Sancious. Maar dit is echt een plaat die ingespeeld is door een band, een band die ook live ongetwijfeld zijn mannetje stond. Afwisselend speels en stevig materiaal, met duidelijke rock- en funkinvloeden, lekker uitgesponnen, maar toch tamelijk toegankelijk. Het doet mij bij vlagen beurtelings aan Return to Forever, Weather Report, Mahavishnu en ELP denken, maar het heeft onmiskenbaar een eigen gezicht.

De opvolger heb ik ook nog, maar vond ik een fractie minder. Maar deze is zonder meer vier sterren waard. Prachtplaat en een must voor 70s fusion-liefhebbers. Tot voor kort moeilijk te krijgen, maar sinds kort heruitgegeven door Esoteric Recordings.

Ik weet eigenlijk niet of deze aan Transformation voorafging, of dat het juist de opvolger was, maar beide zijn sterke fusionplaten, terwijl ook True Stories uit '78 prima te verteren is. Jammer dat deze muziek inderdaad zo onbekend is.

Dit was het debuut, Transformation volgde later in hetzelfde jaar. True stories ken ik niet echt. Wel eens gehoord, maar mijn eerste indruk was niet heel positief. Kan ook komen doordat het een plaat met was met een vocale inbreng die me niet zo aansprak. Dat is tenminste wat ik me ervan herinner.

EDIT: ik lees net dat bij de MuMe-vermelding van dat album dat de latere Santana-zanger Alex Ligertwood zong op True stories. Die kan ik doorgaans toch best aanhoren. Misschien toch maar eens opnieuw beluisteren...

Fusion die staat als een huis. Klinkt nog steeds geweldig!

Kwalitatief goede fusion, alleen niet helemaal mijn smaak. Het klinkt mij iets te 'chaotisch'. Het neigt te veel naar 'echte' jazz en dat is niks voor mij.
Ik kom tot 3*. Nog net een voldoende dus.
Album staat in de jaarlijst Oor 1975 op de gedeeld 54e (= laatste) plaats dankzij 1 puntje van Roberto Palombit

True Stories vind ik persoonlijk een veel beter album. Met Alex Ligterwood (ex Santana) op zang