Mekong Delta - The Music of Erich Zann (1988)

Schitterend Thrash Metal-album van een helaas ietwat vergeten band. Wat deze groep ten gehore brengt is werkelijk waar fenomenaal, daarom ben ik verbaasd over de anonimiteit van Mekong Delta.

Schitterende composities die geïnspireerd zijn door klassieke muziek. Dit is vooral in de opbouw te horen en de verschillende melodische passages die gemengd worden met de harde riffs. Vaak is dit subtiel, maar tijdens de interludes is dit zeer duidelijk en worden er ook bestaande werken gebruikt.

Ook voor liefhebbers van gitaarsolo's valt er veel te smullen bij dit album, want deze zijn vaak erg goed ingespeeld. De zang is hoog en clean, af en toe afgewisseld door een iets aggresievere zangvorm. Je moet er misschien een beetje aan wennen, maar éénmal je dit gedaan hebt is deze plaat een echt meesterwerk.

Ik vind het niet erg indrukwekkend. Het geluid is echt slecht, de muziek hangt als los zand aan elkaar en ik kan echt niks met de zang. Opvallend trouwens dat in de vijfde track de soundtrack van Psycho gebruikt wordt, maar nergens de credits ervoor gegeven worden.

Fijne plaat van deze Duitse progthrashers! Lang geleden dat ik deze LP voor het laatst luisterde, en ik was eerlijk gezegd vergeten hoe goed de muziek van deze band in elkaar zit. Geweldige tegendraadse gitaarpartijen en verrassende tempowisselingen. Alleen de zang is niet erg sterk, maar waar dat doorgaans voor mij een dealbreaker is kan het me hier niet storen. Of toch, in het nummer Hatred, waar het me teveel overheerst. Maar dat nummer heeft zoveel meer te bieden dat ik het zelfs daar voor lief neem .

De productie van deze plaat klinkt wat dun naar huidige maatstaven, maar het is knap hoe in deze kakofonie alle gitaarpartijen hun eigen plek in de mix hebben gekregen en met de dynamiek is niets mis.

Score: 79/100

Er is nieuw werk onderweg ( april) maar dat klinkt al lang niet meer zo thrashy als op deze langspeler. Technical thrash van de bovenste plank.